Γκρίζα στοιχεία προσώπου.

Μέσα από τις πολλές στρώσεις υφασμάτων
τα νεκρά δάκτυλα πιέζεις,
ελαφρές καμπυλώσεις επάγοντας, σαν ξεχασμένη αύρα,
ο τρόμος ανάγλυφο μήνυμα στρογγυλεμένο
και το παχύ στρώμα κρύβει τις αιχμές του, τις εξομαλύνει,
αναμιγνύει την προσπάθεια να μιλήσεις
σαν να σμίγει ισχνά λόγια με σφυρίγματα τ’ ανέμου.
Σκιά χωρίς περίγραμμα, όταν φωτίζει ο κόσμος γύρω σου,
ελαφρό σκοτείνιασμα, υπόνοια,
κόντρα στον ημιδιάφανο τοίχο αναμεσά μας.
Ακουμπώ την παλάμη μου αργά πάνω στην διαχωριστική ομίχλη,
με απαλές κινήσεις αποκωδικοποιώ, μάταια, τις διακυμάνσεις,
μα ακουμπώ σβησμένες κραυγές, μακρινές.
Τον διάδρομο αυτόν που διανύω,
επαναλαμβανόμενα,
σκηνή μπλεγμένου σκοταδιού, γκρίζων σκιών,
φωτισμών κρυφών, γαλαζόλευκων,
όμοιων με το έντονο μα ταυτόχρονα θαμπό,
ονειρικό φως των σύννεφων που σηκώνουν απαστράπτουσα μέρα,
τον διάδρομο αυτόν με τα βήματα παλεύω να ερμηνεύσω.
Σαν πίσω από τοιχώματα ραγισμένου χαλαζία,
ψηλαφώ να σε ακούσω,
μα το αμετάβλητο των περιπάτων μου, το παγωμένο φως,
το μάταιο των σκέψεων μου,
υποδεικνύουν πως εγώ είμαι ο φυλακισμένος στο όνειρο αυτό.


Ορέστης

Photography credits: Mariza Nanou


 

 

 

 

©Ορέστης, Topicap 14/7/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s