Υπάρχει κάτι τόσο σκοτεινό και βρώμικο μέσα μου.
Κάτι τόσο λάθος που σχεδόν μοιάζει σωστό.
Σαν μια ψύχρα που καίει. Σαν κάτι που ανήκει παντού, χωρίς να ανήκει πουθενά.
Πίστευα πως ήταν στο μυαλό μου. Πώς μπορούσα να το δω μόνο εγώ.
Αλλά δεν είναι.
Υπάρχει κάτι τόσο πικρό και άσχημο μέσα μου.
Κάτι τόσο βαθύ που σχεδόν μοιάζει ρηχό.
Σαν ένα άστρο που εκπέμπει σκότος. Σαν μια ησυχία που βγάζει ουρλιαχτά.
Σαν κάτι άτοπο.
Πίστευα πως με τον καιρό θα έφευγε. Πώς ο χρόνος είναι γιατρός.
Όμως δεν είναι.

Κάθομαι και παρατηρώ τους γύρω μου. Συχνά απορώ.
Νιώθουν κι εκείνοι αυτό το αδιέξοδο;
Βυθίζονται κι αυτοί κάθε μέρα σ’αυτό το απύθμενο κενό;
Πίστευα πως ναι, λογικά έτσι είναι για όλους σ’αυτές τις εποχές. Σ’αυτές τις ηλικίες.
Αλλά δεν είναι.

Τον χειρότερο θόρυβο τον άκουσα όταν ένα μεσημέρι θρυμματίστηκε η ψυχή μου μέσα στο στήθος μου.
Και ο χειρότερος φόβος μου ξύπνησε όταν σε κοίταξα και κατάλαβα πως δεν τον είχες ακούσει κι εσύ.
Πίστευα πως χρειαζόσουν συγχώρεση, γι’ αυτό σου την έδωσα κι ας μην την έμαθα ποτέ.
Πίστευα πως είχες ανάγκη λύσεις,
γι’αυτό τις έψαξα κι ας μην ήταν δικό μου το πρόβλημα.

Πίστευα πως είμαστε δύο. Πώς δεν θα είμαι πάλι μόνη μου.
Όμως είμαι.
Και ξέρεις τι;
Υπήρχε κάτι τόσο τρυφερό και αγνό μέσα μου.
Κάτι τόσο όμορφο που σχεδόν έμοιαζε ψεύτικο.
Όχι πια.


Βασιλική

Artwork credits: Maria Karatza


 

 

 

 

 

 

©Βασιλική, Topicap 16/7/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: