Δύο χείλη λαίμαργα ξεζούμισαν
την αλμύρα των θαλασσινών ματιών μου
προτού το φεγγάρι σκεπάσει
όσα δεν αξίζουν να φωτίζονται.

Το φως στο δωμάτιο τρεμοπαίζει,
μπερδεύτηκε μαζί μου και ‘κείνο
όταν το σεντόνι φούσκωσε
τόσο ώστε να μην χωράει την μοναξιά μου.
Κοιτάζω την θάλασσα γαλήνιος
αφημένος, στο κύμα μιας τρικυμίας,
ή στην βάρκα που ξεβγάζει
σε άλλες πιο ήρεμες ακτές.
Το μελάνι μου ανοίγει επικίνδυνα
με χρώματα κεφάτων ουρανών
και λέξεις που μαλάκωσαν με χάδια
τις σκληρές βραδινές μου σκέψεις.
Η αύρα μου στέκει ακίνητη,
σκιάχτρο για όσα πέρασαν αμείλικτα
στήριγμα για όσα πάνω της πάτησαν
να δουν όσο μπορούν μακρύτερα,
μέχρι εκεί που αγκαλιάζει ο ήλιος.


Σίσυφος

Photography credits: Despina Niki


 

 

 

 

 

 

©Σίσυφος, Topicap 23/7/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: