Κόγχες Κοφτερές.

Ακατέργαστα βράδια σκοπεύουν μνήμες κρυφές,
με χέρια αόρατα τις ξεσκεπάζουν από ύπνο βαθύ
χωρίς οίκτο, χωρίς άδεια, τις ζωντανεύουν,
μορφές αδιευκρίνιστες με μάτια αιχμηρά,
σκιές που συνοδεύουν μοναχικούς περιπάτους,
βλέμματα ορατά στα δικά μου μάτια μόνο,
σέρνονται με τους ψιθύρους,
με την θερμή νυκτερινή αύρα, με τα τριξίματα κλαδιών,
σέρνονται σαν βαριά κουρέλια,
μπλεγμένα ρούχα χιλιάδων στρώσεων καθημερινών,
με κάθε νέο πάνω από τα παλιά
σήμα για βήμα πιο επίμονο, πιο βαρύ.
Ακατέργαστα βράδια, πηχτά φθηνά ποτά
που απαράγγελτα σερβίρονται,
απρόσκλητες σπανιότητες δροσερά πικρές,
νήματα στα δάκτυλα που αμετάκλητα δένουν,
αργά, σταδιακά,
μία μία τις χορδές των οργάνων μου
με λιμάνια κρυμμένα σε ομίχλη.
Λέω και γράφω μερικές λέξεις σαν ξόρκι προς κόσμο χωρίς σχήμα
«την ιώδη αχλή που κατακάθεται στον νου μου μην την πάρεις»,
σαν παράκληση πριν την θραύση,
«δεν ξεχνώ πως δεν μ’ ακούς», ουρλιάζω,
μέσω τριών χαραγών γύρω απ’ τα μάτια.
Ήρεμος, έπειτα, σαν να με αγκαλιάζουν χίλιες μικρές αισθήσεις,
αδειάζω χωρίς αντίσταση, στην μουσική χειρουργική των σκιών αυτών,
εμπιστεύομαι τα άστρα που έχουν στις κόγχες,
τις φωνές που αντιλαλούν την υπόσταση μνήμης,
αφήνομαι σαν να με διαπερνά κρύος χείμαρρος,
και από όλο το σώμα, το συσσωμάτωμα των ρούχων,
από όλες τις σάρκες,
παραμένει εδώ, από εμένα, μόνο ένα βότσαλο γυαλιστερό.


Ορέστης

Photography credits: Kerasia Mp


 

 

 

 

 

 

©Ορέστης, Topicap 28/7/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s