Στους δρόμους η ημέρα έλιωσε τον ήλιο
σταχτί αίμα που ξεραίνεται στο δέρμα
στα μάτια μου κοφτερά πυρωμένα σίδερα
πληγές που προσπαθούν να με ξυπνήσουν.
Τους τρόπους που ξυπνάμε μεσ’ την ημέρα
κρατώ με λαβίδα κόκκινη του άγχους,
αν δεν θυμόμαστε τα προσπερασμένα
θα χαθούμε σίγουρα στα σαλαγητά του πλήθους
δυο, ή τρία, πεταμένα κεραμικά
ραγισμένες πνοές, ξεφτισμένα κορμιά.
Καυτές λεπίδες, λευκές, σχίζουν το βλέμμα
σιωπηλές κραυγές ζητάνε να αφεθεί το ψέμα,
εικόνες πολλές σχεδόν νεογέννητες, χαμένες
με τετηγμένο μολύβι υπογράφουν, βιαστικές
ως αναμνήσεις να πάρουν σύνταξη
καθώς περνούνε, ήδη αχνές, στα κατάστιχα της λήθης.
Μονότονο οδήγημα απλώνει την σκέψη
ξεδιπλώνει σαν ύφασμα τοπίο που αγγίζω
σε χέρια νοερά κρατώ μια στιγμή
σαν πούδρα λεπτή
στην παλάμη μου νοσταλγική γυαλίζει.


Ορέστης

Photography credits: Kornilia H.


©Ορέστης, Topicap 11/8/2020

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: