Δίχως να κοιμάμαι πλέον, ζω και εκφράζομαι
Σε έναν κόσμο που καταστρέφεται ολοσχερώς
Τα δάκρυα της ντροπής μου για την κοινωνία μας
Είν’ αμέτρητα και κάθε μέρα εμφανίζονται στα μάγουλά μου
Μπορούμε να ζούμε μες στην λήθη για πάντα μου είπατε
Όμως δεν είναι ντροπιαστικό αυτό;


Πώς δεν φοβάστε;
Πώς θα εξελιχθείτε κάνοντας έρωτα με την λήθη;
Εμπαθή με λένε που κατακρίνω τον εγωισμό και χαμογελάω
Διότι δεν είναι τίποτα ανώτερο από την αποκάλυψη
Πως η λήθη μας είναι το βασικό πρόβλημα
Από ‘κεί απορρέει ο εγωισμός, αυτή είναι η μητέρα του
Έμαθα και ξανά ‘μαθα το ποίημα που γράψατε για μένα
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ, ελεύθερα πνεύματα που με περιβάλλεται πλέον
Διότι αν κάτι δεν θέλω στην ζωή μου είναι η λήθη
Αν και δυστυχώς εσάς σας μάγεψε
Δεν πειράζει εγώ, είμαι εδώ να βάλω το στερητικό άλφα μπροστά

"Νομίζουν τα παλικάρια μου πως παρανόισα
Νόμισαν πως θα τους προδώσω
Νόμισαν πως θα τους αφήσω έτσι
Μα εγώ "ταξιδεύω" γι' αυτούς, ας το βάλουν στο κεφάλι του επιτέλους".

Κόλιας

Photography credits: Philippos Iliopoulos


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 









©Κόλιας, Topicap 19/8/2020

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: