«Εγώ θα βοηθάω τον κόσμο». Όνειρο ζωής. Δεν ήξερα εξ αρχής πώς μπορώ να το υλοποιήσω, αλλά ήξερα ότι θα το κάνω. Στην αρχή έλεγα, θα γίνω γιατρός. Όμως υπολόγιζα χωρίς τον ξενοδόχο, ο οποίος στην περίπτωση μου ήταν η τάση μου να υπερασπίζομαι τη μειονότητα.

Όταν άρχισα να καταλαβαίνω ότι γύρω μου ο κόσμος θεωρούσε τα ψυχικά ζητήματα πολυτέλεια σε σύγκριση με τα σωματικά, αμέσως σκέφτηκα ότι εγώ αυτό θα το αλλάξω. Ήθελα να προσφέρω σε αυτόν τον τομέα. Η ψυχολογία με περίμενε. Η πορεία του άφραγκου μετανάστη που ακολούθησα σίγουρα δεν ήταν εύκολη και απείχε παρασάγγας από τη «φοιτητική ζωή» που εξυμνούν όλοι. Όμως την ευχαριστήθηκα όσο λίγα πράγματα στη ζωή μου και δε θα την άλλαζα με τίποτα.

Μετά από νυχτερινό διάβασμα, μέτρημα των μπρούτζινων στο πορτοφόλι και βάρδιες παρέα με δίσκους και μενού, ένιωσα ότι ποτέ δε χάρηκε άνθρωπος που αντίκρισε και παρέλαβε το πτυχίο του, τόσο όσο εγώ εκείνη την ημέρα. Μετά ήρθε η σειρά της ειδίκευσης. Οι δυσκολίες εξακολουθούν να υπάρχουν και τα χαστούκια εξακολουθώ να τα τρώω. Τίποτα όμως δεν είναι πιο μεγάλο από τη δίψα μου για μάθηση και την επιθυμία μου να γίνω αυτό που θαυμάζω. Διότι πραγματικά μένω με ανοιχτό το στόμα με τη δουλειά ενός καλού ψυχολόγου και με το πόσο μπορεί πραγματικά να ωφελήσει έναν άνθρωπο που ζητά βοήθεια. Άλλωστε, και για μένα την ίδια η ψυχοθεραπεία είναι μια από τις καλύτερες επενδύσεις που έχω κάνει για τον εαυτό μου.

Δε λέω, υπάρχουν και οι στιγμές που οι δυσκολίες με πετούν κάτω και θέλω να τα παρατήσω όλα χωρίς να κοιτάξω πίσω. Ίσως μάλιστα αυτές οι στιγμές να είναι περισσότερες απ’ ότι νόμιζα αρχικά. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν είμαστε σίγουροι για το τι θα συναντήσουμε στο διάβα μας – θα ήταν και βαρετή η ζωή έτσι. Όταν όμως έχεις έναν στόχο, τον αφήνεις να γεμίσει κάθε σου κύτταρο και έτσι θα σε κατευθύνει. Αρκεί να έχεις εμπιστοσύνη στη θέλησή σου. Όταν πας για ψυχολόγος, ουσιαστικά η μάθηση δε σταματά ποτέ. Οφείλεις να είσαι πάντα υπ’ ατμόν και ενήμερος για οτιδήποτε μπορείς να κάνεις, αν θέλεις να γίνεις συνοδοιπόρος όσων θέλουν να ανακαλύψουν τον εαυτό τους και να ζουν ευτυχισμένα. Το αντικείμενο μελέτης σου είναι ο ίδιος ο άνθρωπος, και αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση.

Η θεραπεία ψυχής είναι σίγουρα ένα μεγάλο βουνό, αλλά αν το ανέβεις έχεις στα πόδια σου ολάκερο τον κόσμο. Έχω ακόμα δρόμο για την ολοκλήρωση της ειδίκευσης, πόσο μάλλον για την εξεύρεση εργασίας και την καθιέρωσή μου στο χώρο. Είναι όμως ο δρόμος μου, τόσο που δε μπορώ να με φανταστώ σε κανένα άλλον. Είναι μακρύς, κουραστικός και έχει του κόσμου τα εμπόδια, αλλά είναι πανέμορφος. Τόσο πανέμορφος, όσο και ο προορισμός που με οδηγεί. Στον οποίο θα οδηγήσω με τη σειρά μου όποιον μου κάνει την τιμή να με εμπιστευτεί για να βαδίσω μαζί του τον δικό του δρόμο.


Κατερίνα

Photography credits: Kornilia H.




















©Κατερίνα, Topicap 28/8/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: