Κι αν το χέρι μου δεν μπορεί να υπάρξει, αν δεν το κρατάς εσύ;

Κι αν το σώμα μου δεν μπορεί να λειτουργήσει, παρά μόνο σε αρμονία με το δικό σου;

Κι αν η καρδιά μου δεν έχει λόγο να χτυπά, παρά μόνο αν εσύ τη ραγίζεις;

Οι μουσικές από το ηχείο, οι εικόνες στην τηλεόραση και μερικά γέλια γνώριμα – αλλά πολύ μακρινά- με κάνουν να θέλω να αναπνέω το άρωμά σου αντί για οξυγόνο. 

Κεράσια, σοκολάτα, ίσως παξιμάδια λαδιού με ρίγανη. Ίσως κι όχι. Αλάτι, ιδρώτας, ίσως η μεταλλική γεύση του αίματος. Ίσως και όχι. 

Εγώ δεν θέλω να φαντάζομαι έναν κόσμο στον οποίο θα κοιτάζω το ηλιοβασίλεμα χωρίς εσένα.

Γιατί για εμένα ο ήλιος ανατέλλει και δύει μόνο και μόνο για να μπορέσω να σε αγκαλιάσω στο ενδιάμεσο. 


Photography credits: Despina Niki


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: