Μέσα στις λέξεις μπερδεύομαι και χάνομαι.
Πού είσαι να με καθοδηγήσεις προς το απώτερο νόημά τους;
Ταλαντευόμενο στον αέρα το πολύπαθο φτερό,
προσγειώνεται τελικά στο πολυπόθητο έδαφος.

Γαλήνη απλώνεται στην πλάση,
και η θύμηση της αγαπημένης μορφής,
καλύπτει σαν πάχνη το χώμα τριγύρω.

Μια δροσοσταλίδα η ψυχή, διαυγής και καθάρια,
αγκυροβολημένη πάνω σε πλατύ σκουρόχρωμο φύλλο
,
αντανακλά τις προσπίπτουσες αχτίδες του ήλιου,
όσες καταφέρνουν να διεισδύσουν μέσα από τις πυκνές φυλλωσιές,
που καλύπτουν όνειρα και επιθυμίες.

Γλυκός ο ήχος της βροχής που πέφτει ρυθμικά,
γλιστρά από τα διαπλεκόμενα κλαδιά,
και μουσκεύει τις αφύλακτες σκέψεις.

Το μοναδικό μονοπάτι, το από λεύκες περιβαλλόμενο,
ακολουθεί με την καρδιά γεμάτη,
-μύστης πια των απόκρυφων της φύσης-
και στο βάθος σβήνει.

Πίσω, τα θροΐσματα,
συνθέτουν το πρελούδιο του μοναχικού περιπάτου.


Πέμυ

Photography credits: Panagiotis Vikatos


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: