Περπατώντας στο δρόμο,
με χτυπάει μια ανάμνηση στα μούτρα.
Μάλλον, ένα συναίσθημα μιας άλλης περιόδου,
ενός κρύου καλοκαιριού.

Μεταφέρθηκα άμεσα στην εικόνα του μυαλού μου.
Στο μέρος που ανήκε αυτή η μυρωδιά.

Επισκέφτηκα τα γνωστά μας κατατόπια,
ακολουθώντας το άρωμα της ανάμνησης.

Θυμήθηκα την ένταση της καρδιάς μου
όταν ζούσα χωρίς συναισθηματικά όρια.
Ήξερα ότι ερχόταν η Αναπνοή μου.
Ταχυπαλμία, μα σωστή Αναπνοή.
Οξύμωρο, ε;


Photography credits: Marina Lazari


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: