Τέσσερις τοίχοι που με πνίγουν, μέρα νύχτα κοιτάω το ταβάνι, νοιώθω να με πλησιάζει, να θέλει να με πλακώσει. Στα αυτιά μου ο θόρυβος της πόλης ηχεί σαν κάτι ξεχωριστό, σαν κάτι που μου δίνει δύναμη να υπάρχω. Τον τελευταίο καιρό γελάω σπάνια.

Τα μάτια μου έχουν κουραστεί από το κλάμα. Ναι, κλαίω συχνά, δε ντρέπομαι πια να το πω, δεν είναι κακό τελικά. Είναι ένας τρόπος αποφόρτισης. Το χειρότερο είναι να θες τόσο πολύ να κλάψεις μα να νοιώθεις πως δε σου έχει μείνει σταγόνα δάκρυ. Κοιμάμαι όταν η πόλη έχει ήδη ξυπνήσει. Μα κοιμάται ποτέ το κέντρο της Αθήνας; Το κεφάλι μου κάθε ξημέρωμα πάει να σπάσει. Σκέψεις, κι άλλες σκέψεις, δώστου ξανά σκέψεις και ποτέ τέτοιες ώρες οι σκέψεις δεν είναι θετικές. Η ηρεμία της νύχτας πάντα με τράβαγε να θέλω να είμαι κομμάτι της.

Υπάρχω τη νύχτα και τη μέρα εξαφανίζομαι. Κι αν δεν κοιμάται το σώμα σίγουρα κοιμάται το μυαλό, υπολειτουργώ. Πώς θα ήθελα έστω και για λίγο αυτό το μυαλό να σταματήσει να σκέφτεται, να ξεκουραστεί για λίγο μόνο. Πόσα χρόνια έχω να κατεβάσω το γενικό και να μη σκέφτομαι απολύτως τίποτα; Βασικά δε θυμάμαι και να το έχω καταφέρει ποτέ μου.

Αποφεύγω πια να με κοιτάζω στον καθρέφτη, τρομάζω. Το πρόσωπο μου μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και ασχημότερο, πιο κουρασμένο και ίσως θυμωμένο. Σκληρό να μην αντέχεις τον ίδιο σου τον εαυτό.


Photography credits: Panagiotis Vikatos


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: