Την βλέπεις να κάθεται ανέμελη
ανέγγιχτη από το βάρος στο βλέμμα σου
στο μπαρ που ήθελες να πας
αλλά ποτέ δεν έβρισκες τραπέζι.

Παρατηρεί τα σύννεφα να σκαρφαλώνουν
πάνω από τις πολυκατοικίες στον ορίζοντα
πέρα από κάθε υψόμετρο που ατένισες
με τα άτολμα ηττημένα σου μάτια.

Ποτέ δεν πλησίασες αρκετά
να μυρίσεις την αλμύρα ενός χαμόγελου

να σκάει πάνω σου σαν κύμα θύελλας
προτού προλάβεις να μαζέψεις τα πανιά.

Σου μιλά με στοργική αλαζονεία
μα εσύ δεν ξεχωρίζεις την χροιά,
με κάθε λέξη της απομακρύνεσαι
από όποιον δισταγμό σου ξυπνά.

Πλέον σου φαντάζει άγαλμα
χαμογελά ακίνητη σε εκείνο το μπαρ·
πήγες μια φορά μα δεν σου άρεσε
ένιωσες τον αέρα σου δανεικό.

Κάποιες φορές νοσταλγικά ξαναπερνάς
βλέπεις το μάρμαρο να λάμπει
τόσο που ίσως θάμπωνε το βλέμμα σου
αν έμενες να κοιτάξεις καλύτερα.


Photography credits: Mariza Nanou


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: