Μια μπλε μαξιλαροθήκη κρέμεται στο απέναντι μπαλκόνι μαζί με κάποια άλλα ρούχα. Αν κοιτάξεις την μπουγάδα δεν την παρατηρείς εξ αρχής. Κρέμεται πίσω ακριβώς από κάτι μπλούζες, χωμένη ανάμεσα σε εσώρουχα και κάλτσες. Κι όμως, για εμένα ξεχώριζε από την πρώτη στιγμή.

Το χρώμα της μου θυμίζει αυτό το μπλε της θάλασσας μετά την ανατολή. Αυτό το μπλε που περιμένει το φως του ηλίου να το αγκαλιάσει για να φωτίσει. Ίσως γι’ αυτό να με κέντρισε τόσο πολύ αυτή η μαξιλαροθήκη.

Ένας άντρας ξεπρόβαλε στο μπαλκόνι απέναντι και άρχισε να μαζεύει τα ρούχα. Ξεκίνησε από τα παντελόνια, ύστερα μάζεψε τις μπλούζες, τα εσώρουχα και τις κάλτσες. Άφησε τελευταία τη μπλε μαξιλαροθήκη. Δε τη μάζεψε. Την άφησε εκεί μόνη της να τη φυσά το φθινοπωρινό αεράκι.

Όλο το απόγευμα περίμενα να δω αν ο άντρας θα μάζευε επιτέλους την μαξιλαροθήκη. Κι όμως βγήκε πάλι στο μπαλκόνι, άναψε τσιγάρο και έμεινε να κοιτάζει κι αυτός τη μαξιλαροθήκη. Το βλέμμα του να χάνεται στο χρώμα της.

Το επόμενο πρωί η μαξιλαροθήκη δεν κρεμόταν στο απέναντι μπαλκόνι, ούτε υπήρχε μπουγάδα απλωμένη να την καλύψει.


Μελίνα


Photography credits: Eleni Karagianni


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: