Καμιά φορά, ομολογώ, μετανιώνω που έχω μάτια
που βλέπω άσχημες εικόνες, ραγισμένα κατάρτια
Με το βλέμμα αγναντεύω, ανθρώπους χαζεύω
που κλέβουν, σκοτώνουν, την ιστορία τους μαντεύω.

Περπατώντας σε μαύρους και σκονισμένους δρόμους
μιας πολιτείας με αδιέξοδα κι ατήρητους νόμους
κοπάδια από αστυνόμους, νευρικούς τροχονόμους…
Και στο βάθος του ορίζοντα, μάγισσα μεταμορφωμένη
σε γυναίκα απατηλή, προκλητικά ντυμένη
Κρίση τη λένε και έχει χτυπήσει
την πόρτα πολλών και τα σπίτια γκρεμίσει
πρόλαβε φλόγες ν’ ανάψει μα ψυχές να σβήσει!

Τα τραγούδια σωπάνε, οι μελωδίες σταματάνε
ίσως και τα παιδιά πια να πάψουν να γελάνε
σαν ενήλικες να αρχίζουν κι αυτά να πονούν
κι ένα κομμάτι ψωμί με το χέρι να ζητούν…
Πολιτικοί διεφθαρμένοι και πολίτες φοβισμένοι
για το αύριο αναμένουν, ωφελημένοι ή νικημένοι…
Κι όταν βαδίζοντας χαζεύω, δάκρυα στήνουν το χορό τους
στα μάτια μου που έπνιγαν ετούτο το θεριό τους.

Μύρισε φτώχεια πολλή και μιζέρια σπαραχτική,
χαλασμός, πανικός, σε μια έρημη γη,
που ματώνει και λιώνει, τα παιδιά της σκοτώνει,
δε ζητάει συγγνώμη, αλλά οδηγεί στην αγχόνη!
Συνάνθρωποι κουρελιασμένοι μου απλώνουν την παλάμη
και ο χείμαρρος τρέχει από τα μάτια μου ποτάμι!
Απλώνεται φαρδαίνει, και καράβια παρασέρνει,
προς το μέρος μου ξαφνικά ένα σταματάει και γέρνει
να ανεβώ για να φύγω; Η φυγή δεν είναι λύση!
λιποτάκτης δε θα γίνω πριν η λευτεριά ξαναγυρίσει!

Ματωμένη κοινωνία, συμβουλή πάρε αδελφική,
ποτέ μη χάνεις την ελπίδα, θα ‘ναι μια ήττα φοβερή!
Ούτε μνησίκακη να είσαι προς τους ανίκανους ηγέτες
μα ως τιμημένους να θυμάσαι τους λιγοστούς σου ευεργέτες.
Μην αφήσεις να σε πείσουν πως αξίζεις να νικηθείς
Ξανά από τις στάχτες σου θα αναγεννηθείς!
Άφησε πίσω το μίσος και τα ασυγχώρητα λάθη
εισβολέων και κυβερνήσεων σε μια γενιά που έχει πάθει
τα χειρότερα δεινά και με πένα αντιγράφει
πονεμένα στιχάκια ξεπλυμένα στη σκάφη…

Θυμήσου, η άνοιξη πάντα γεννιέται
κι άσε το κρύο της ψυχής να αντιστέκεται, να την απαρνιέται.
Τράβα το μαχαίρι, απελευθέρωσε το περιστέρι
ειρήνη, πάθος κι αγάπη να σου πιάσουν το χέρι.
Καρτερείς, περιμένεις, το ξέρω ότι υπομένεις
σα τραυματισμένος ζογκλέρ που στο τσίρκο παραμένεις
να διασκεδάσει το κοινό προσπαθείς να καταφέρεις.
Μέτρα γύρω τα λιβάδια, διέλυσε με ραβδί τα αποπνικτικά πυκνά σκοτάδια,
μη κάνεις παρέα με μοχθηρούς λύκους,
να ουρλιάζεις θα σε μάθουν και να υπακούς σε γύφτους
σαν αρκούδα για σφαγή που κουνιέται με χτύπους
και ζηλεύει τους ελεύθερους, κατάξανθους ίππους.

Οι αρετές καλλιεργούνται, δε πεθαίνουν, δε ξεχνιούνται
θα σε σώσουν, στη μετριότητα, να ξέρεις, δεν αρκούνται,
θα ζωγραφίσουν ένα χαμόγελο στο ταλαιπωρημένο πρόσωπό σου
και θα υμνήσουν μια για πάντα τον απίθανο ηρωισμό σου… !


Photography credits: Panagiotis Vikatos


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: