Στην γωνία του δωματίου βλέπεις μία γυάλινη σφαίρα. Η γαλακτώδης επιφάνειά της μοιάζει με τυφλό μάτι, μα η ξεψυχισμένη υφή του χώρου θυμίζει ομίχλες παγερές, όπως αργά κυλάνε ανάμεσα στα κλαδιά ελάτων. Άρα, αμέσως κάνεις τον συνειρμό ενός παράδοξα αποκομμένου κομματιού τέτοιας ομίχλης, σφαιρικού, με σαφές περίγραμμα, θαμπό. Είναι το μόνο αντικείμενο στον χώρο –πέρα από εσένα. Ακίνητο, θυμίζει ξυπόλυτο, φοβισμένο παιδί που κάθεται τέρμα κολλητά στην γωνία των τοίχων, σαν να προσπαθεί να παραμορφωθεί σε κορυφή κύβου, πιεζόμενη από την αόρατη δύναμη της αδράνειάς της. Γιατί άραγε να σε ενδιαφέρει ότι βρίσκεται εκεί; Θα μπορούσες να επιστρέψεις πίσω και να την αγνοήσεις. Δεν υπάρχει πίσω όμως, όπως καταλαβαίνεις. Μάλιστα, δεν γνωρίζεις καν τι σημαίνει αυτή η σκέψη, καθώς προέκυψε σαν ένα λογικό ενδεχόμενο χωρίς εμπειρική βάση, ή μνήμη. Κάνεις ένα βήμα μπροστά, μα πέφτεις. Κτυπάς στο πάτωμα με έναν διάχυτο πόνο, χωρίς ωστόσο ούτε μία αντίδραση των χεριών ή του κορμού σου. Νιώθεις σαν ένα κομμάτι άνευρου ζελέ, μέχρι που ο πόνος υπενθυμίζει την παρουσία του και εσύ συνεχίζεις ανήμπορο τεμάχιο να μην κινείσαι κατά βούληση. Το βλέμμα σου είναι καρφιτσωμένο στην γυάλα, για λίγο φοβάσαι ότι δεν θα μπορέσεις να το κρατήσεις εκεί, ότι καθώς ρέεις προς άλλες κατευθύνσεις, θα βλέπεις το κενό, με την γυάλα ωστόσο αόρατη και δυσοίωνα παρούσα. Με την σιωπή της σαν παράσιτο που μασουλά τα σωθικά. Μα κατά απρόσμενη τύχη, το βλέμμα παραμένει εκεί ευθυγραμμισμένο, μαγνητισμένο προς το μόνο αξιοσημείωτο θέμα στον όλο χώρο. Παραδίνεσαι στην γλυκιά αναπηρία, ηρεμείς εσωτερικά, σαν να λύνονται χίλιοι κόμποι. Μπορεί και να νιώθεις καλύτερα έτσι. Απολαμβάνεις την κρύα αίσθηση του πατώματος, με τις απροσμέτρητες μικρές υφές της, γουβίτσες ή εξογκώματα, λείες γραμμές και τραχιές χαρακιές. Η γυάλα ολόιδια, αμετάβλητη. Παρατηρείς ξαφνικά κάποια κίνηση κοντά σου. Υπάρχει, όντως, κάτι που κινείται δίπλα. Δεν μπορείς να προσδιορίσεις με την φαντασία την πηγή αυτού του ήχου, μα αδημονείς να μπει στο οπτικό σου πεδίο. Σαν μικρό σκουλήκι που τρυπά το υαλώδες υγρό των ματιών σου, ναι, αργά αρχίζει και εμφανίζεται η άκρη από το κάτι αυτό που σέρνεται γλοιωδώς. Είναι εκπληκτικά γαλάζιο στο χρώμα, σαν παλλόμενη πινελιά. Αδυνατείς, ύστερα από λίγο, να πιστέψεις τι βλέπεις. Στο σχήμα μοιάζουν σαν φαγωμένα ανά σημεία ψάρια, βουτηγμένα σε γαλάζια μπογιά. Η υγρότητα της μπογιάς γυαλίζει σαν κρέμα πάνω τους, ενώ αφήνει το στίγμα της από πίσω σαν ουρά. Τα περίεργα διαμελισμένα σώματα σέρνονται με σπασμωδικές κινήσεις προς την γυάλα, σαν γαλάζιες ακτίνες έτοιμες να την εμβολίσουν. Για λίγο λυπάσαι την σφαίρα αυτή, καθώς τα αποτρόπαια αυτά πράγματα την πλησιάζουν. Σε λίγο ένα σχεδόν την ακουμπά, αφήνει ένα σημάδι γαλαζωπό πάνω της. Γρήγορα γεμίζει με γαλάζιους λεκέδες. Μα δεν μπορείς να παρατηρήσεις σωστά, σαν να σου κρύβει κάτι το οπτικό πεδίο. Το γαλάζιο να μεγεθύνεται, να απλώνεται, σαν το χαμόγελο ενός κλόουν που προσπαθεί να σε πείσει για μία νεκρή εσωτερικά ημέρα με διαυγή ουρανό. Λυπάσαι πραγματικά την λερωμένη επιφάνεια, που με τόσο μελαγχολική διάθεση απολάμβανε την μοναξιά, μα τώρα πνίγεται στα μπερδεμένα πτώματα, σαν κάποιος ηλίθιος να προσπαθεί να της πει, χωρίς να καταλαβαίνει ο ίδιος, κάτι δήθεν εύθυμο και ανοικτόχρωμο, με τον πιο αποτρόπαιο τρόπο. Πόσο σε βασανίζει και εσένα, χωρίς να το ξέρει, με αυτό το υποθετικό χαμόγελο στα χείλι. Και εσύ τυφλώνεσαι στο γαλάζιο.


Photography credits: Panos Kimpou


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: