Περπατώντας στους ξεχασμένους δρόμους της ερωτικής Θεσσαλονίκης, παρατηρώ τον ρυθμό των κυμάτων που την πορεία τους την σταματούν  απότομα τα βράχια.

Έχει πανσέληνο σήμερα. Όλοι περπατούν βιαστικά, χωρίς να ακούν κάτι σπάνιο που βρίσκεται γύρω τους. Αυτό το κάτι ονομάζεται μουσική.

Σ΄ ένα παγκάκι, ένα αγόρι καρφώνει τα αμυγδαλωτά γαλάζια μάτια του πάνω μου, παίζοντας το αγαπημένο μου τραγούδι «να μ΄ αγαπάς» με την κιθάρα του. Παρατηρώ προσεκτικά το πρόσωπο του, το οποίο φαίνεται ταλαιπωρημένο, το βλέμμα του βουρκωμένο, το κορμί του γέρνει προς τα κάτω, όμως τα χέρια του ανάμεσα στις χορδές κινούνται με τόση αγάπη για την μουσική, παραβλέποντας όλα τα υπόλοιπα.

Άραγε από ποια πατρίδα έχει έρθει; Υπάρχει κάποιος που μπορεί να τον βοηθήσει;

Εκείνο το αγόρι μοιάζει σαν μία μικρή φλόγα σ΄ ένα απέραντο σκοτάδι. Μόνο αυτός που έχει την ικανότητα να δει με την ψυχή του και όχι με την φαιά ουσία του εγκεφάλου, κατανοεί πόσοι θησαυροί συνυπάρχουν ανάμεσα σε τούτο το ντουνιά και τη μουσική. Η αγάπη είναι το αμάγαλμα όλων, ορατών και αόρατων!

Εντυπωσιασμένη από τη μελωδία της μουσικής, προχωρώ προς τον Λευκό Πύργο. Αναρωτιέμαι πόσο σημαντική είναι η αγάπη. Αν υπήρχε πραγματική αγάπη, θα βοηθούσαμε ο ένας τον άλλον, χωρίς να περιμένουμε ανταλλάγματα. Μπορείς να χαρίσεις ένα χαμόγελο σε κάποιον, να του πεις πόσο σημαντικός είναι για σένα, να εκφράσεις τα συναισθήματά σου ή να κάνεις μια καλή πράξη!

Το χέρι που θα προσφέρεις σε όποιον ανακράξει για βοήθεια, θα στο ανταποδώσει ο βίος φέρνοντας σου τη πραότητα. Μην φοβάσαι, άνθρωπε, να επαναφέρεις την τιμιότητα που έχει ξεψυχήσει.

 Κάθε νύχτα που περπατώ στην αγαπημένη μου πόλη, ακούω εκείνη την μελωδία και πάντα νιώθω συμπόνια για εκείνο το αγόρι, το οποίο δεν έχει τίποτα αλλά στην ουσία έχει τα πάντα.

Μπορείτε να αντικρίσετε γύρω σας ανθρώπους, που πιστεύετε ότι είναι ευτυχισμένοι αλλά στην πραγματικότητα να νοσταλγούν το αληθινό.

Μετά από καιρό, δεν ξαναείδα εκείνο το αγόρι. Ίσως χάθηκε με την μουσική του, ίσως και όχι. Εγώ όμως δεν θα ξεχάσω ποτέ το πώς ένιωσα τότε, γιατί ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους, υπήρχε κάποιος που με έκανε να αισθανθώ πράγματα για την ζωή που λίγοι τα αντιλαμβάνονται.


Εύα

Photography credits: Nikos Tsip


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: