Ο χειμώνας μπήκε επιτέλους στην πόλη. Κάθε βράδυ ο αέρας χτυπάει με μανία τα παραθυρόφυλλα. Οι άνθρωποι περπατούν στους δρόμους. Δεν ξέρω αν είναι χαρούμενοι, θλιμμένοι, θυμωμένοι. Προσπαθώ να τους παρατηρώ αλλά δυσκολεύομαι.

Βρίσκω την ευκαιρία να κρύβω το πρόσωπό μου περπατώντας στο δρόμο. Μάσκα, γυαλιά ηλίου και κουκούλα. Κανείς δεν ξέρει αν κλαίω, αν γελάω ή αν με κάτι έχω θυμώσει. Σκύβω το κεφάλι και αποφεύγω να χαιρετάω γνωστούς.

Ζωντανεύω αργά το βράδυ για λίγες ώρες μόνο και έχω διάθεση επικοινωνίας με τον έξω κόσμο. Τις υπόλοιπες ώρες κοιμάμαι ή σκέφτομαι. Σκέφτομαι τους ανθρώπους που ζουν σε ένα τοξικό περιβάλλον και η δεύτερη καραντίνα ίσως λειτουργήσει πολύ άσχημα στην ψυχολογία τους, τα μαγαζιά που έκλεισαν και τους ανθρώπους που έμειναν χωρίς δουλειά. Γυναίκες και παιδιά που κακοποιούνται και τώρα δεν έχουν διαφυγή. Άτομα επίσης που συνεχίζουν να δουλεύουν μαύρα χωρίς καμία προστασία… Πώς να νοιώθουν όλοι αυτοί; Τι να σκέφτονται τώρα; Για κάποιους από εμάς η καραντίνα ίσως είναι μια αφορμή για ξεκούραση, για άλλους κάτι πολύ κακοποιητικο. Θα πρότεινα πριν ενθουσιαστεί κανείς για το διάστημα ξεκούρασης που θα ακολουθήσει, να αναλογιστεί και όλα τα παραπάνω.


Photography credits: Eleni Karagianni


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: