Τίποτα αφύσικο και σήμερα. Εγώ βρωμώ τσίπουρο, απελπισία και στάχτη και ‘συ ανεβάζεις περιβαλλοντικά post στο ίντερνετ… Εγώ πεθαίνω για σένα και συ που και που χλευάζεις την ύπαρξη μου. Μπρος γκρεμός και πίσω το ποιο γλυκό ρέμα του κόσμου.

Ο γκρεμός η λύτρωση του τομαριού μου και από την άλλη η ανάγκη μου να σε δώ, να συζητήσουμε. Ίσως έτσι καταλάβεις τι θα κάναμε μαζί. Ίσως αλλάζαμε και τον κόσμο. Ποιος ξέρει; Μάλλον μόνο εγώ. Γιατί, αλλιώς, γιατί με έλεγες σοφό συνέχεια; Μάλλον για να με κοροϊδέψεις. Έγινα αρκετά γραφικός για ‘σένα, έχω την εντύπωση. Αλλά μέσα από αυτήν βγαίνει ο έρωτας μου για σένα. Γιατί, βλέπεις, εγώ δεν ερωτεύομαι για κάνα μήνα, ούτε για δύο χρόνια, τρία. Το για πάντα μόνο σε αυτήν τη συνθήκη κολλάει με τη λογική μου. Τη συνθήκη της αγάπης και του έρωτά μας. Σίγουρα δεν είναι αμοιβαία τα αισθήματα γιατί αλλιώς ο κόσμος δεν θα γύρναγε, οι ερωτικές και «κατά συνέπεια» οι βαρυτικές μας δυνάμεις υπερτερούν από κάθε δύναμη που υφίσταται στο σύμπαν μας.

Τώρα, κατάλαβες; Δεν θα φτάσουμε στην κορυφή μαζί αλλά στο κέντρο του γαλαξία, αγάπη μου. Αν θες, οπότε θες. Ξέρω πως σε ξενερώνει αλλά εγώ περιμένω να ξεκινήσουμε…

Photography credits: Despina Niki

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: