Γιατί να γράψω;
Γιατί να γράψω όταν νιώθω πως δεν υπάρχουν λόγια για να εξηγήσουν αυτό που αισθάνομαι; Όταν οι λέξεις μοιάζουν άδειες, ανούσιες. Όταν οι σκέψεις είναι μπερδεμένες, μουντές;
Και τι είναι τα λόγια πια…Τι είναι οι λέξεις…Τι είναι οι σκέψεις;

Ποιο το νόημα στο να ξυπνάω όταν δεν κοιμάμαι; Πώς με παίρνει ο ύπνος ενώ δεν έχω καν ξυπνήσει;
Ο χρόνος τρέχει. Οι μέρες φεύγουν. Η ζωή κυλάει. Όμως εγώ κάπου έχω παγώσει. Κάπου έχω κολλήσει, σαν τους δείκτες στο παλιό σου ρολόι. Ένα ρολόι που δεν θα ξαναφορέσεις.
Ήταν το αγαπημένο σου, και δικό μου. Κάθε φορά που το βλέπω θέλω να το σπάσω, κι ας είναι ήδη σταματημένο. Ίσως φταίει που μου θυμίζει τον εαυτό μου, ίσως φταίει που μου θυμίζει εσένα.

Δεν μου έχεις λείψει ακόμα. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με το πόσο προετοιμασμένη ήμουν, αλλά με το πόσο δεν ήμουν. Δεν θέλω να το δεχτώ, κι όποτε με πλησιάζει η σκέψη την αρνούμαι. Όχι και τόσο ώριμη η κόρη σου, τελικά. Καθόλου ψύχραιμη κι ας ήταν το τελευταίο πράγμα που της ζήτησες.

Είναι πιο εύκολο όταν σε ξεχνάω. Ή τουλάχιστον αυτό θέλω να πιστεύω γιατί ακόμα δεν το ‘χω καταφέρει. Και κάποια στιγμή πρέπει να είναι πιο εύκολο, έτσι δεν είναι; Κάποια στιγμή θα γίνει εύκολο, σωστά;
Κάποια στιγμή κάτι θα είναι εύκολο…ε;
Όλα μπερδεύονται μεταξύ τους. Οι μέρες, οι ώρες, οι άνθρωποι, οι στιγμές. Στο τέλος πάντα μένεις εσύ.
Μην ρωτάς για μένα, δεν ξέρω.

Μην ρωτάς πότε θα βγω από το σπίτι, δεν θέλω.
Μην ρωτάς πως θα φτιάξω τη ζωή μου, δεν έχω.
Μην ρωτάς γιατί επιλέγω να είμαι μόνη μου, δεν ξέρω πως να μην είμαι.

Δεν θυμάμαι πως ένιωθα τον πόνο πριν.
Δεν θυμάμαι άλλη μορφή θλίψης πέρα από αυτή που έχω τώρα.
Δεν θυμάμαι καλά την φωνή σου κι ας την ακούω κάθε βράδυ.

Έχω τόσες φωτογραφίες από το πριν, τόσες αναμνήσεις και ιστορίες. Δικές σου. Δικές μου. Δικές μας. Πώς γίνεται να νιώθω την κοινή μας ζωή ξένη;

Έχεις φύγει ένα μήνα και νιώθω σαν να λείπεις χρόνια.
Έχω να σε δω ένα μήνα και ακόμα περιμένω να γυρίσεις.

Πότε έγινε αυτή η ζωή δίκη μου;
Πότε σταμάτησες να είσαι μέλος της;
Πότε σταμάτησα εγώ;

Και ποιός μπορεί να καταλάβει αυτές τις προτάσεις; Ποιός έστω θα προσπαθήσει;
Και γιατί να με ενδιαφέρει εμένα το αν, και το όταν, και το πως, και το ποιός;

Γιατί να με νοιάζει;
Γιατί να με νοιάζει;

Γιατί δεν με μεγάλωσες ώστε να γίνω κάποια που δεν θα την νοιάζει, κι ας την νοιάζει;
Γιατί;

Photography credits: Despina Niki

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: