Όταν άκουσα ένα κοριτσάκι, μόλις δώδεκα χρονών, να υποστηρίζει ότι δεν τρώει τίποτα και ότι δεν της αρέσει τίποτα, και ύστερα τη δασκάλα του να αναφέρει εμπιστευτικά ότι έχει εντοπίσει προβλήματα με τη διατροφή και την εμφάνισή της, ένιωσα μέσα μου κάτι να καταρρέει… Ένιωσα το χρόνο να πηγαίνει πίσω, σε ένα άλλο κοριτσάκι του δημοτικού, να κοιτάει τη στρογγυλή της φιγούρα στον καθρέφτη κι ύστερα να αποστρέφει το βλέμμα. Ύστερα, ο χρόνος ταξίδεψε σε μια κοπελίτσα του γυμνασίου που αισθανόταν η ασχημότερη της τάξης και να εύχεται να μην είχε αυτή τη μεγαλόσωμη φιγούρα. Αν δεν ήταν κοντή, ίσως και να περνούσε απαρατήρητη. Κι ύστερα, ήρθε να μας κάνει παρέα ένα λυκειοκόριτσο που δεν το πλησίαζε ούτε αρσενική γάτα, και ήταν πεπεισμένη ότι αυτό συνέβαινε επειδή είναι άσχημη.

Ούτε που ήξερε ότι η αυτοπεποίθηση που ήταν στα τάρταρα ευθυνόταν για αυτό. Έτσι κι αλλιώς, αισθανόταν πάντα διαφορετική και αποκομμένη. Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια, ακόμα και μετά το πανεπιστήμιο, για να σταματήσει το κοριτσάκι που έγινε κοπέλα να ντρέπεται για αυτό που είναι. Αυτό που δεν ήταν το τέλειο και απολύτως φωτογραφικό πλάνο των διάσημων, αλλά ένα συνηθισμένο πλάσμα, με απολύτως φυσιολογικό σώμα και με άλλα χαρίσματα με τα οποία ούτε και είχε ασχοληθεί ποτέ. Κατάλαβε επιτέλους ότι αν εκείνη δεν αγαπούσε τον εαυτό της δε θα το έκανε κανείς άλλος για εκείνη, και που ακόμα κι αν το έκανε δε θα την ένοιαζε και πολύ. Πέρασαν πολλά χρόνια για να καταλάβει ότι το όμορφο είναι το υγιές και το αληθινό, και όχι το ψέμα με το οποίο μας βομβαρδίζουν κάθε μέρα.

Πέρασε καιρός για να καταλάβει ότι δε θα την έκρινε από το σώμα της όποιος άξιζε τον κόπο. Χαμένα χρόνια; Καθόλου. Γιατί δε θα είχε μάθει χωρίς να πονέσει. Δε θα αγαπούσε τόσο το σώμα της αν δεν ήξερε πώς είναι να το μισείς – και τι σου φταίει το σώμα σου στην τελική; Σε στηρίζει, σου δίνει ζωή, σε τρέφει. Τι άλλο μπορείς να κάνεις από το να το αγαπάς; Κι αν χρειάζεται βελτιώσεις, αυτό είναι κάτι που κάνεις από γνήσιο ενδιαφέρον για την υγεία σου, και όχι επειδή το προστάζει η αισθητική του κάθε τυχαίου. Γιατί δε θα είχε επιθυμήσει με τη σειρά της να βοηθήσει τις ψυχές που αναπτύσσονται τώρα να αγαπούν το σώμα τους και να έχουν υγιή σχέση με την τροφή και την κίνηση, αν δεν ήξερε ακριβώς πώς νιώθουν. Η αγάπη και η μοναδικότητα είναι αυτό που μας κάνει πραγματικά όμορφους.

Διαδώστε το καλό για να φτάσει παντού, γιατί όλο και κάποιος το χρειάζεται. Και κυρίως να φτάσει εμάς τους ίδιους, για να αγαπάμε και να πιστεύουμε σε αυτό που είμαστε.

Photography credits: Mary Zacharaki

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: