Είσαι χαμένος για μέρες, για μήνες, για χρόνια, ίσως και όλη σου την ζωή να ήσουν και απλά να μην το καταλάβαινες. Χαμένος στις σκέψεις σου, στην καθημερινότητα, ζεις αλλά είναι λες και βλέπεις μια μεγάλη ταινία. Δεν μπορείς να το προσδιορίσεις ακριβώς όμως το νιώθεις, πως κάτι είναι λάθος. Πασχίζεις να βρεις τη λύση, να βρεις τις απαντήσεις στις ερωτήσεις του ταλαιπωρημένου σου μυαλού, που τόσα χρόνια στην τρικυμιά των απογοητεύσεων και των αδιεξόδων απέκτησε τόσους μώλωπες που δεν ξέρεις πλέον αν θα τα καταφέρει, τουλάχιστον μέχρι το τέλος. 

Φτάνει μια στιγμή που βλέπεις ένα άνοιγμα, μια σχισμή. Τόσο μικρή που σχεδόν δεν μπορείς καν να την διακρίνεις. Αυτό όμως που σίγουρα βλέπεις και νιώθεις κυρίως είναι το φως που περνά μέσα από αυτή. Το νιώθεις σε κάθε κύτταρό σου, σε αναγκάζει να χορέψεις στον ρυθμό του, να συγχρονιστείς στο μήκος κύματός του, να το εξερευνήσεις. Ίσως να είναι αυτό που θα σου δώσει τις απαντήσεις που τόσο καιρό ψάχνεις. Όμως στο τέλος αυτό από μόνο του δεν φθάνει. Εσύ είσαι αυτός που πρέπει να το βρεις και να το κάνεις δικό σου αυτό το φως, το φως που τόσο λαχταράς, αυτή την σχισμή, για να συρθείς μέσα της και να σε οδηγήσει σε ένα κόσμο αλλιώτικο, μαγεμένο που σε διαφορετική περίπτωση μπορεί και να κορόιδευες. 

Ξέρεις όμως γιατί αυτή την φορά μπορεί και να βρεις το φως σου; Γιατί το θες. Το θες για πρώτη φορά πραγματικά και τόσο πολύ που το ίδιο το σώμα σου ακτινοβολεί την επιθυμία σου. Η ενέργεια σου το καλεί, σε καθοδηγεί, σου φέρνει στον δρόμο σου μικρά, ασήμαντα φαινομενικά δρώμενα, που αν τα αφουγκραστείς και καταλάβεις την μελωδία τους θα δεις πως το φως που τόσο απεγνωσμένα έψαχνες ήταν εκεί. Ακριβώς εκεί που ποτέ δεν έψαξες γιατί κοιτούσες τόσο τραγικά λαθεμένα προς την αντίθετη κατεύθυνση. Τα μάτια κοιτούν τον κόσμο, τον έξω κόσμο, όμως το φως δεν είναι εκεί. Το φως είναι κάπου που δεν το περίμενες ποτέ και που κανένας οφθαλμός δεν μπόρεσε ποτέ να σου δείξει απλά και μόνον γιατί δεν είναι φτιαγμένος να το κάνει. Ο οφθαλμός κοιτά τον κόσμο, ενώ το φως βρίσκεται κρυμμένο στο πιο φανερό κομμάτι σου, που εδώ έγκειται και το τραγελαφικό, δεν περίμενες ποτέ πως θα ήταν δικό σου. Η ενέργεια που σε κάλεσε ήταν δική σου, απλά έψαχνε το ταίρι της. Κοιτούσες μια ζωή αλλού ενώ κάθε άτομο σου σου φώναζε απεγνωσμένα, απλά εσύ δεν μπορούσες να το ακούσεις.

Επίλογος

Το βρήκες το φως σου. Ή νομίζεις πως το βρήκες τέλος πάντων. Και αν δεν είναι αυτό; Μήπως τελικά δεν έχει σημασία ποιο και που είναι το φως σου αλλά η διαδικασία του να το βρεις; Αυτή η διαδικασία που θα σε οδηγήσει στο να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Μα αναρωτιέσαι, στο τέλος πως θα ξέρω πραγματικά και απόλυτα για το οτιδήποτε ποτέ; Δεν το έχεις καταλάβει ακόμη; Αυτό είναι το νόημα. Αυτό είναι το φως. Εσύ και το άγνωστο, εσύ και η προσπάθειά σου να γνωρίσεις εσένα. Στο τέλος το μόνο που θα έχει σημασία είναι η διαδρομή. Στο τέλος σημασία θα έχεις εσύ και το φως, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ένα νόμισμα που θα περιπλανιέται αιώνια ψάχνοντας ακόμη για αυτές τις απαντήσεις, που ίσως ποτέ δεν είχαν νόημα. Για κάτσε όμως, μήπως αυτό ήταν το νόημα;


Μαρία Ρ.

Photography credits: Despina Niki


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: