Πάντοτε ανάμεσα σε δύο ματιές,
το φευγαλέο είδωλο σου εμφανίζεται·
δραπέτης ενός νου χωμένου
σε μια από τις αξημέρωτες αυγές.

Κάποτε τρυπώνεις στα σκεπάσματα,
φουσκώνουν περιγράμματα και εικόνες·

ατόφια σώματα δίχως ψυχή,
όπως τα αέρινά σου είδωλα.

Κάποιοι καλόκαρδοι καυχήθηκαν
πως σε αιχμαλώτισαν παντοτινά,
με το πρώτο άγγιγμα διαλύθηκες·
αφρός ενός ξεθωριασμένου κύματος.

Εγώ νομίζω πως σε κέρδισα
με μια γραμμή στα χείλη ξεχασμένη,
χαμόγελα για στιγμές που χάθηκαν
προτού τα κύματα με ξεβράσουν.

Ποια ομίχλη σε καλύπτει τώρα,
πως φεύγει να σε ξαναδώ,
πρόσωπο που ‘γινες ένα με το πέπλο
και δεν φαίνεσαι πέρα από αυτό.

Θα περιμένω μέχρι να ξεπροβάλλεις,
ναυαγός στους κόκκους της κλεψύδρας σου
λες και το πέπλος σου έγινε καθρέφτης
και αντικρύζω χαμένος το κενό.

Μια μέρα χωρίς σύννεφα θα φανείς,
χαμένη ταξιδιώτισσα του χρόνου,
η θλίψη μου αποκαμωμένη θα χάνεται
σε έναν ορίζοντα που δεν χωράει πλέον
το ξεθωριασμένο σου κάλυμμα.

Photography credits: George Dragas

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: