Ο ουρανός περνά απαρατήρητος, όχι πάνω από τα αραία σύννεφα, αλλά πιο πολύ από το υπερκαλυμμένο δέρμα μου. Και αν δεν κοιτάξεις, δεν θα τον δεις. Το πεζοδρόμιο γλιστρούσε με την υγρασία περασμένου ψιλόβροχου ή βαριάς ατμόσφαιρας, ενώ οι περαστικοί άνθρωποι στριμώχνονταν στο μικρό του φάρδος. Κτυπήματα ώμων ήταν συχνά, ξαφνικές πιέσεις από ένα άλλο σώμα. Τα αυτοκίνητα μουρμούριζαν την καπνερή τους συνομιλία, ενώ η ροή των ανθρώπων ήταν σταθερή. Γιατί είχα άγχος; Καθε κολωνάκι στην άκρη του πεζοδρομίου σαν να μέτραγε κόκκους άγχους, ώστε όσο προχωρούσα τόσο ένιωθα το βάρος του σωρού του μέσα μου. Έσφιξα τα χέρια μου και πίεσα τα δάκτυλά μου μεταξύ τους, κρύβοντάς τα πρώτα στις τσέπες του μπουφάν. Τα πρόσωπα των άλλων ανθρώπων παρέμεναν ανέκφραστα και ουδέτερα, ώστε δεν μπορούσα να προβάλω ή να ερμηνεύσω αυτό το συναίσθημα μέσω αυτών. Συνέχισα να περπατώ σταθερά. Προσπάθησα να εστιάσω κάπου αλλού, για αυτό άρχισα να προσέχω τα αυτοκίνητα που περνούσαν. Μόνο ένα λεπτό μπόρεσα να συγκεντρωθώ σε αυτήν την γελοία ενασχόληση, πριν το βάρος το σωρού, ίσως και της υποδόριας ανυπαρξίας ουρανού, με ισοπέδωσαν στο βρώμικο δάπεδο. Οι πλάκες του πεζοδρομίου ήταν κρύες στα χέρια μου, η γλίτσα τους εμετική. Ευτυχώς, σκοντάφτονας απέφυγα να ακουμπήσω την αηδιαστική επιφάνεια με το πρόσωπο. Όμως, έτσι σωριασμένος, ένιωθα την αδράνεια να με πατά. Σαν να μην άλλαξε τίποτα, απλό βότσαλο στον πάτο της κοίτης ρυακιού, η ροή των ατόμων με προσπέρναγε χωρίς πολύ προσπάθεια. Απαρατήρητος, ένιωσα συνάφεια με εκείνη την υποσυνείδητη έλλειψη, και έστρεψα το βλέμμα μου προς τα πάνω. Πού ήταν ο ήλιος μέσα σε όλη αυτήν την σκεδάζουσα αχλή που με σκέπαζε; Ενάντια στα ένστικτά μου, έμεινα μερικά δευτερόλεπτα ακόμη έτσι γονατιστός. Κοιτούσα τα σάρκινα και μεταλλικά οχήματα να κινούνται γύρω μου, τραβώντας μαζί με την κατευθυνόμενη ροή τους ξέφτια από τα χρώματα, τα σχήματα, τις μυρωδιές. Ένιωσα ελάχιστος, σαν φάντασμα. Έπειτα ένιωσα τους γύρω μου σαν φαντάσματα. Η αηδιαστική πραγματικότητα του πεζοδρομίου, που νότιζε τα πατζάκια του παντελονιού μου, ίσως δεν με σόκαρε γιατί δεν ήταν αρκετά πραγματική. Σηκώθηκα, ωστόσο, με την αίσθηση του βάρους θηλιά στον λαιμό. Συνέχισα ευθεία, με την ελπίδα πως τα βήματά μου θα ξεδιαλύνουν τους κόμπους της θορυβώδους κίνησης γύρω. Το βάρος μέσα μου σαν να διαχεόταν, να διέβρεχε το περιβάλλον. Τα κλαδιά των φυτεμένων δέντρων έγερναν πιο χαμηλά, οι μίσχοι τους επιμηκύνονταν, το πράσινο, το καφέ, σαν να έρεαν πάνω σε καμβά που κάποιος ψέκασε με διαλυτικό. Οι φιγούρες συστρέφονταν, σαν να ούρλιαζε η φύση, ενω οι γραμμές των αυτοκινήτων πάλλονταν με αποκρουστικούς ρυθμούς. Ένιωθα τα χέρια μου να παγώνουν, τα πόδια μου να αντιστέκονται βαθιά λάσπη. Ένιωθα αυτόν τον δρόμο, τον ανύπαρκτο δρόμο,  με τους ανύπαρκτους ανθρώπους του, τα ανύπαρκτα αντικείμενα και τον ανύπαρκτο ήλιο, αυτό το ασπρόμαυρο σκηνικό, να με ρουφά, να μου ρίχνει κατάμουτρα τα υγρά του πεπτικά ένζυμα, να προσπαθεί να με λιώσει μέσα στο πλαστό περιβάλλον-παγίδα του, να με καταπιεί ως αποσυντεθέν ζουμί. Τα ρούχα μου, το δέρμα μου, τα άκρα μου, τα μαλλιά μου, όλα τα ένιωθα να κολλάνε πάνω μου σαν νήματα αράχνης, να πέφτουν και να μένουν πίσω, να με τραβάνε με την αραιομένη μας συνάφεια. Ήθελα να απελευθερωθώ. Ίσως αν άφηνα το σώμα μου εγώ να συνέχιζα ανάλαφρος και ήρεμος μπροστά. Αλλά το μόνο που κατάφερνα προς το παρόν είναι να βλέπω αυτό το χαοτικό συνονθύλεμα γύρω μου να στενεύει, τις παραμορφωμένες μορφές των ανθρώπων σαν εξωγήινες απομιμήσεις με κόκκινες πάνινες σακούλες να καλύπτουν το κεφάλι. Μορφές που τυλίγονταν γύρω μου, ακολουθώντας απροσδιόριστα ρεύματα. Και όλα αυτά συμπιέζονταν σε όλο και πιο στενά όρια, σαν να κλεινόμουν σε μεταλλικό τούνελ. Το μόνο που ήθελα, το μόνο που σκεπτόμουν, ήταν να προχωρήσω, να συνεχίσω να προχωρώ μπροστά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: