Στο τέλος η θέση μου, εκεί μ’ αρμόζει
Εκεί δίπλα στον πάτο περνούν τα χρόνια
Όπως θα έπρεπε λεν’ οι αμφιβολίες, εσύ τι λες;

Θα ‘πρεπε να με νοιάζει η εξέλιξη μα όχι, όχι δεν γίνεται
Η ουτοπία του δεν αξίζω βάλθηκε να με τρελάνει
Και τα κατάφερε, πόσο λυπηρό ακόμα λες θα γίνει;


Χωρίς να δουν την ψυχή μου λεν’πως καταστρέφονται οι δυνατότητές μου
Δίκιο έχουν αυτό που εννοούν δεν διατίθεμαι να το κάνω πραγματικότητα
Διότι δεν έχουμε τον ίδιο πυρήνα, διαφέρουμε δραματικά

Ας γίνομαι διχαστικός, δεν πειράζει η ζωή έχει ιδέες
Και ο καθένας είναι υπηρέτης τους, διότι αυτές αξίζουν περισσότερο από μας εν τέλει
Το περιθώριο με έκανε έτσι, εσείς δηλαδή

Ανοίγοντας τα μάτια της ουσίας κατάλαβα πως αξίζουν οι αυθεντικοί άνθρωποι
Πάντα μπορείς να γίνεις ένας απ’ αυτούς
Το πώς είναι απλό μια λέξη δώδεκα γράμματα αρχίζει από «α» και τελειώνει «-εια»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: