Κλείνοντας τα μάτια μου, η πρώτη εικόνα που έρχεται στο μυαλό είναι μία ανάμνηση που έχω από εκείνα τα καλοκαίρια στο χωριό μου. Συγκεκριμένα, με βρίσκω να κάθομαι στο μπαλκόνι του σπιτιού μου ένα βροχερό απόγευμα και να ρεμβάζω το τοπίο μπροστά μου.

Ήταν η στιγμή που μόλις είχε σταματήσει η αυγουστιάτικη μπόρα και το έδαφος μοσχοβολούσε αυτή την πολύ ιδιαίτερη μυρωδιά που έχει, σε συνδυασμό με τα καταπράσινα έλατα και τα αγριολούλουδα των βουνών… Αμέσως χαμογέλασα.Τα καλύτερα καλοκαίρια τα περνούσα στο χωριό. Αποτελούν, το καθένα ξεχωριστά, από τις αγαπημένες μου παιδικές αναμνήσεις και πάντα στεναχωριόμουν όποτε ερχόταν ο Σεπτέμβρης. Ως παιδί αυτός ο μήνας σήμαινε την επιστροφή στην πραγματικότητα και κανένα παιδί, νομίζω, δεν το θέλει αυτό. Τουλάχιστον, όχι εκείνα που δεν τους αρέσει η πραγματικότητά τους. Στο χωριό ήμουν ελεύθερη, ανάλαφρη. Δεν ξέρω γιατί “είδα” αυτή την ανάμνηση πρώτη. Περίμενα να σκεφτώ τα μπάνια στους καταρράκτες ή τις φωτιές στο αλώνι, κοιτώντας τα πεφταστέρια. Έχω τόσες όμορφες στιγμές από εκεί και σκέφτηκα την πιο ήσυχη. Μα η επιθυμία μου να ταξιδέψω, αν όχι στο χωριό, οπουδήποτε, δε με σταμάτησε.

Έχει περάσει τόσος καιρός από τότε που πήγα τελευταία φορά εκεί  και με την πραγματικότητα αυτή τώρα, πάλι δύσκολο το βλέπω να ταξιδεύω σύντομα.Μα δεν είμαι παιδί! Και σίγουρα δεν είναι Σεπτέμβρης. Τότε γιατί πάλι η πραγματικότητά μου δε μου αρέσει;

Τουλάχιστον θα ταξιδεύω με τα μάτια κλειστά.

Μελίνα

Photography credits: Panagiotis Vikatos

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: