Αν δεν έδειχναν το μαλακό τους δέρμα, τα παράσιτα,
δεν θα διαφέραν από εμάς, τους σκληροτράχηλους
ατμούς μιας εποχής ξερής και παρδαλά πετρωμένης,
θα ήταν όμοια σε όλα, στην συμπεριφορά,
στα ένστικτα, στη σκέψη.

Συγγενικές πληγές θα μάτωναν,
με την ίδια ακατάληπτη πολυπλοκότητα
θα απεδείκνυαν την αντίληψή τους.
Θα υπόσχονταν στις νέες γενιές όνειρα οξειδωμένα
θα επέμεναν στο απόλυτο
μα οι βουκαμβίλιες δεν είναι όλες μωβ.

Τα δάκτυλα μου μπλεγμένα με λόγια θαμπά
νηματοειδείς στάχτες που κολλάνε,
που καθυστερούν.
Η νύχτα πέφτει σαν φίλτρο γκρίζων χρωμάτων,
το ποτάμι παγωμένο διασχίζει
την ραφή στο μέσον του εγκεφάλου.
Και ναι, το μαλακό τους δέρμα
είναι το ακάλυπτο πρόσωπο που φέρνουμε πίσω απ’ τη μάσκα
στην υφή προσεγμένο με κρέμες χλιαρής απάθειας,
ώστε για μία στιγμή αληθινός
γυρνάς στον καθρέφτη και λες
«εγώ, εγώ είμαι το παράσιτο».

Photography credits: Panos Kimpou

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: