Ανάθεμα και αν ξέρω τι ώρα είναι. Πάλι απόγευμα έφτασε. Λεφτά έχω ή να πάω στην τράπεζα; Πώς δεν έχω, έκανα 400€ ανάληψη χθες, τι τα έκανα; «Πού ‘ναι το πορτοφόλι;» ρωτάω λες και έχω. Άντε τα βρήκα. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα πενηντάρικα. Να πάω σχολή αύριο λες; Μα πώς θα βγω από το σπίτι; Θα πω στον άλλον να έρθει να πάμε μαζί ή θα πάρω ταξί; Φοβάμαι το λεωφορείο και με κοιτάν’ περίεργα, οπότε ούτε καν! Ποιο λεωφορείο;

Ας ανοίξω το pc να δω μήπως έχω κάνα μήνυμα. Α, δες ποιος με θυμήθηκε! Θα νομίζει πως είμαι Αθήνα. Αυτό νόμιζε και ξενέρωσα γιατί θα βγαίναμε… Εδώ δεν έχω φίλους, μόνο γνωστούς και δεν με λένε Τάκι Τσαν, όμως έχω την τέχνη. «Μα… πώς είναι έτσι;» ρωτάν’ οι φίλοι μου. Όπως ακριβώς πρέπει. Είναι η αρχή. Σε πέντε χρόνια θα ‘μαι στο κρεβάτι μου και θα εξιστορώ το σήμερα, ακόμα με καταθλιπτικές τάσεις αλλά θα μπορώ να βγω από εδώ πέρα και τα κείμενά μου θα έχουν υποκειμενική αξία.

Πόσες μέρες παν’ που ‘χω να βγω; Θα ‘ναι έξι; Θα ‘ναι δεκαέξι ή είκοσι έξι; Ούτε που θυμάμαι και ούτε που με νοιάζει. Θα έρθει ο άλλος σήμερα να καταχραστεί την κατάσταση μου και να με παρηγορήσει; Ελπίζω ναι, γιατί άρχισα να βαριέμαι υπερβολικά.

Ας κάνω ένα τσιγάρο. Να ήταν μόνο ένα… Χιλιάδες γίναν με τα χρόνια…

Τελειώνω αυτήν την αφήγηση εδώ αλλά θέλω να πω δυο πράγματα για αυτόν-ήν που ταυτίστηκε έστω και λίγο… Είσαι μόνος-η σε αυτό, ουσιαστικά, αλλά δεν χρειάζεσαι κανέναν από τον κύκλο σου για να γίνεις ήρωας του εαυτού σου, αυτή η μάχη είναι ένας με έναν… Βρες τη δύναμη, ζήτα βοήθεια (καλύτερη επιλογή αυτή) ή πάλεψέ το μόνος σου. Όμως επειδή είμαι παθών, άκου αυτό: Μπόρεσα, αυτό που φοβόμουν, να γίνει η δύναμη μου. Ναι, θυσίασα πολλά, εσύ μην κάνεις το ίδιο, μην περιμένεις τον πάτο να ξύσεις για να ανέβεις. Δεν αξίζει, ξέρεις γιατί; Διότι σίγουρα έχεις λόγο που γεννήθηκες, για μένα είναι η γραφή, ας πούμε. Σταματά να φοβάσαι και ξεκίνα να αναζητάς τη λύτρωσή σου, λοιπόν, αλλιώς θα είσαι ένας ακόμα ηττημένος της γενιάς μας.

Θα σε αγαπώ και έτσι αλλά δεν σου αξίζει, σε κανέναν δεν αξίζει, ούτε η κατάθλιψη ούτε οι φοβίες ούτε τίποτα τέτοιο, αρκεί να βρεις τον λόγο που εσύ γεννήθηκες, γενικό ή μη, είναι η αλήθεια. Είμαι ο Νικόλας και θα σου πω και κάτι έξτρα: κλείσε τα μάτια σου και διαλογίσου, θα εξελιχθεί έτσι με περισσότερη σταθερότητα και γαλήνη.

Photography credits: Panos Kimpou

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: