Ανάμεσα σε δυο προδοσίες,
μια των στίχων που δεν άντεξα
και μια λευκή,
για το μελανί που δεν ξόδεψα
σε αίματα και ιδρώτες που χύθηκαν αναίτια,
και φύλαξα για τρικυμίες της δικής μου βάρκας.

Συγγνώμη.

Ανάμεσα σε δυο αλήθειες,
μια Εκείνη που ποτέ δεν δέχτηκα,
και μια γυμνή,
με κοιτάζει όταν ξυπνάω γεμάτη προσμονή
να κάνω το βλέμμα μου φωνή να κατευθύνω,
μα δεν περνάω ποτέ την πρώτη μας στροφή.

Δεν μετανιώνω.

Ανάμεσα σε δυο ζωές,
μια αυτή που μαζί δεν ζήσαμε,
και μια ξεπουλημένη,
στη σιωπηλή συνενοχή της αδικίας γύρω μου
και ας μην φτάνει ποτέ να μουτζουρώσει
το περίτεχνο σκίτσο των προνομίων μου.

Για αυτές μόνο, μετάνιωσα.

Ανάμεσα σε δυο στιγμές,
μια που πνίξαμε απρόθυμα στη θάλασσα,
και μια που περιμένουμε,
να εξιλεωθούμε από τα λάθη της αναμονής,
για όλα εκείνα τα λανθασμένα περιγράμματα
που δεν στάθηκα να ξαναδώ.

Για αυτό πλέον δεν διακρίνω τα όμορφα.

Ανάμεσα σε δυο σταγόνες,
μια για το δάκρυ που ξεράθηκε παλιά,
και μια για εκείνο που δεν κύλησε
όσο περιπλανιόμουν στα ανάμεσα να βρω,
αν έγινα εκείνος που περίμενε μα δεν πρόλαβε
ή εκείνος που κανέναν δεν περίμενε.

Εκεί με βρίσκει η ποίηση.

(Στην Άννα)

Photography credits: Kerasia Mp

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: