Τα κουδούνια, με μικρούς λεπτούς ήχους, σημαδεύουν τις στιγμές στον αέρα. Άσχετοι ήχοι, σαν παρασυρμένα φύλλα στην ροή του, κατακάθονται μέσα μου σαν να πέφτουν σε πηγάδι. Αναπνέω το κρύο προσπαθώντας να γευτώ την φυσική υφή της σιωπής… Mόνο θροΐσματα και φυσήματα ακούγονται, πιο πολύ τονίζοντας παρά διασπώντας την ηρεμία. Είμαι μόνος, κάθε εικόνα εσώκλειστη αντανάκλαση αυτής της αλήθειας, κάθε εικόνα σαν ψυχική αναδίπλωση, σαν τεκμήριο ελευθερίας.

Περπατώ μονάχος ανάμεσα σε ερείπια αναμνήσεων, ημι-ισοπεδωμένους τοίχους, σπασμένα γυαλιά, κισσούς που πνίγουν σαπισμένα ξύλινα πλαίσια. Αγνώριστες πια εμπειρίες κείτονται θρυμματισμένοι σοβάδες. Τα γόνατά μου αδυνατίζουν, σαν το στρώμα από καφέ πευκοβελόνες να με τραβά προς το μέρος του. Πέφτω κάτω και μένω εκεί, ακίνητος. Μια υγρή ζεστασιά εκπνέεται από το κάτω, νιώθω τόσο αδύναμος, τόσο άδειος, νιώθω σαν μια ακόμη φάση του νου μου σταδιακά να αποσυντίθεται και να βιώνω την αποσύνθεση σε πρώτο πλάνο. Βυθίζομαι στο σκοτάδι και μέσα από χλιαρό, μαύρο νερό, καταδύομαι αργά. Με πλευρίζει μία γκρίζα ομίχλη και μία ωχρή, όπως φωτισμένα ρεύματα μέσα στην θάλασσα το βράδυ, καθώς πέφτει κάτω από την επιφάνεια της η λεπίδα του φεγγαριού ή το ζεστό φως απ’ την βάρκα. Βυθίζομαι και ανάλαφρα τοποθετούμαι στο σχήμα ενός δωματίου, κανονικού, επιπλωμένου, φωτισμένου μόνο από μία λάμπα. Το μεγάλο παράθυρο απέναντι γυαλίζει με τον διαυγή τρόπο της νυκτερινής θέας. Γύρω μου ο αέρας αραιώνει, μα η προηγούμενη αίσθηση κατακάθεται βαριά πάνω μου, σαν μαζί με το σώμα μου ο ωκεανός από τον οποίο καταδύθηκα – ή τα δασωμένα ερείπια πιο πέρα – να με πιέζουν όλο πιο αισθητά. Καθώς κουκουλώνομαι με το βάρος αυτό, κοιτώ το παράθυρο με την προσδοκία της ανακούφισης. Έξω λιγοστά περιγράμματα αστράφτουν από το φως του φεγγαριού, ασημί φαντάσματα. Ένας δρόμος έρημος, σβηστός, ένα άδειο οικόπεδο απέναντι, γεμάτο πυκνά πεύκα. Νιώθω τα πόδια μου να παγώνουν, παράλυτος πια κοιτώ με λυτά μάτια, έξω, προσπαθώντας να ξεφύγω στο τρομακτικά γοητευτικό σκοτάδι. Το περίγραμμα μαύρης φιγούρας ξαφνικά κόβει την θέα, περνώντας παράλληλα στο παράθυρο, με σιωπηλά βήματα. Σταματά, χωρίς να γυρίσει, και μένει εκεί μπροστά, μόνο το κεφάλι και οι ώμοι να εξέχουν πάνω από το περβάζι. Το ασθενικό φως του δωματίου, λιγδερά ζεστό σαν καμένο λάδι, διαπερνά το τζάμι και πέφτει πάνω στην φιγούρα, εμφανίζοντας το πηγούνι, την μύτη, την οικεία γραμμή του προφίλ. Ακίνητος. Δεν θέλω να την κοιτώ. Όχι. Προσπαθώ να εστιάσω στην αμυδρή αντανάκλαση το χώρου πάνω στο τζάμι, για να μην βλέπω την φιγούρα. Παράλυτος, μόνο τις κόρες των ματιών μου ικανός να ανοίξω ή να κλείσω- ανέπνεα;

Κατάφερα να δω, μέσα από τα καφετιά σχήματα της αντανάκλασης, σαν πάνω σε καθρέφτη αυτό που τόνιζε την απουσία μου: τον άμορφο σωρό από δερματί χυμένα υφάσματα που έλιωνε στο βάθος, εκεί που έπρεπε να βρίσκομαι εγώ. Προσπάθησα να εστιάσω καλύτερα, μα η ανημπορία με ζάλιζε σαν δηλητήριο. Δεν μπορούσα να διακρίνω τίποτα πέρα από την μορφή αυτού του ζωντανού μύκητα, μέσα σε ένα κατα τ’άλλα άψυχο δωμάτιο. Και αυτό, στην αμυδρή εικόνα του καθρεφτίζοντος τζαμιού. Σε μια στιγμή απροσεξίας η εστίασή μου έφυγε πέρα, έξω από το τζάμι, πάνω στα αστραφτερά μάτια που με κοιτούσαν με τρελή ακινησία, στο γυρισμένο πρόσωπο, που ξεπρόβαλε στο πεθαμένο φως, ίδιο με το δικό μου, σαν κέρινη νεκρική μάσκα, κιτρινωπό, παγωμένο σε ένα διαβολικό μειδίαμα. Μην με κοιτάς… μην με κοιτάς… και το βλέμμα του σαν να λόγχισε πιο βαθιά το μυαλό μου. Ήθελα να ουρλιάξω, μα πνιγόμουν. Η επιθυμία πληγή γεμάτη αίμα στο στόμα μου, αίμα καυτό που έτσουζε σε κάθε ανάσα. Ήθελα να ουρλιάξω, μα έβλεπα μόνο την εικόνα αυτού να φεύγει προς τα πίσω, πάντα το βλέμμα προσηλωμένο μέσα μου, σαν το βάθος του δωματίου να έπεφτε μακριά, κλειδώνοντάς με στην φυλακή, στην ανυπαρξία.

Photography credits: Panos Kimpoy

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: