Ξύπνα! Καινούρια μέρα, μια νέα μάχη. 

Μην παραδίδεις τα όπλα· μοιάζουν που μοιάζουν παιδικές σφεντόνες μπροστά στα δικά τους. Για πρωινό τι θα φας; Ορίστε, ΦΑΕ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ. Μελάτο, αφού μιλάμε για «αμελέτητους». 

Κι ας είναι δύσπεπτος. Και ας στριμώχνεται στου στομάχου τα τοιχώματα, όπως στριμώχνουν οι νταήδες του αθώα παλικάρια σε χαντάκια. 

Μήπως εφιάλτης δεν είναι αυτά που βλέπεις  όταν κλείνεις τα μάτια, μα όταν τα ανοίγεις; 

Εφιάλτης δεν είναι που είδα προχτές στον ύπνο μου να φυτρώνουν έξι μάτια στο μέτωπό μου και να φτύνω ιστούς. Χαριτωμένη μου, Σάρλοτ! Εφιάλτης είναι μερικά βδελύγματα – χωρίς κεραίες και με δυο μονάχα πόδια – που κυκλοφορούν ανάμεσά μας ένστολα και παρασημοφορημένα. Θα τους δεις να σέρνονται ύπουλα. Αυτοί κι αν πλέκουν ιστούς που δεν ξαραχνιάζονται εύκολα. Μας κυβερνούν και βάλθηκαν να μας φυλάνε, όπως ο λύκος τα πρόβατα. Παίζουμε το γύρω-γύρω όλοι, εμείς σαν τον έρμο το Μανώλη στο κέντρο κι εκείνοι απέξω να μας σφίγγουν τα γκέμια.  

Όταν τους συναντάς, δεν ψάχνεις τον ονειροκρίτη, αλλά τρύπα να κρυφτείς, μη σε πάρει η μπάλα. Μα φάουλ στο φάουλ, αυτογκόλ στο αυτογκόλ, πλησιάζει η κόκκινη κάρτα για κάποιους. Για όλους εσάς που είστε ο βραχνάς και ο εφιάλτης μας, εσείς είστε οι ανήμποροι· όχι εμείς. Εσείς χρειάζεστε βοήθεια για την αρρώστια σας· όχι εμείς. Εμείς θα βρούμε τη δύναμη να γιάνουμε τις πληγές εκείνες που γλείφουμε ήδη καιρό τώρα. Εσείς – θα έρθει η μέρα που- θα συμμορφωθείτε με τα δικά μας μέτρα και η αταξία σας που μόλυνε την τάξη μας θα γίνει παρελθόν. 

Σωπάστε εσείς, γιατί κάθε λεπτό δημοσιότητας που καταχράσσεστε με το σάλιο σας, προκαλεί αφόρητη ηχορύπανση. Κάθε pixel σας που γεμίζει τις οθόνες μας προκαλεί πολύ περισσότερο από την τέχνη μας που θέλετε να αποσιωπήσετε. Τουλάχιστον εκείνη κρύβει αλήθειες, αντί να κρύβεται πίσω απ’ το δάχτυλό της. Ήδη η σκιά της μούντζας μας χώρεσε μπόλικους από εσάς. Ξαπλώστε «φρόνιμα» και κοιμηθείτε μια για πάντα, μπας και μπορέσουμε εμείς να ξυπνήσουμε ελεύθεροι, ο καθένας με το οξυγόνο που του αναλογεί, ίσο για όλους. 

Τράπουλα είναι η κοινωνία μας κι αν το σκεφτείς, τα «νούμερα» είναι περισσότερα από τα πρόσωπα. Θα ‘ρθει εκείνο το ξημέρωμα που όχι απλά τα «νούμερα» θα τα μαζέψει ένα απορριματοφόρο, μα θα ανατείλουν όλοι οι άσοι που θάβονται στην αιωνιότητα του τσιμέντου. 

Μάνα που με γέννησες για να ‘μαι μια απ’ τους άσους, 
ρωτώ σε τώρα: ποιος θα μας σώσει εμάς από τους μπάτσους;

Photography credits: Kat

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: