Προσπαθείς, αλλά ίσως καμιά φορά να μην είναι αρκετό. Ή είναι, απλά εσύ δεν μπορείς να το δεις εκείνη τη στιγμή. Το ίδιο και το αυτό στο τέλος όμως. Ξέρετε, όταν βρίσκεσαι απέναντι με τον εαυτό σου, έχεις μια ανάγκη, μια κλίση, πέστε το όπως θέλετε, να τον χτυπάς. Δεν τον λυπάσαι καθόλου. Δεν ξέρω τον λόγο. Γιατί να μην δείχναμε μισή από την συμπόνοια που δείχνουμε στους άλλους και σε εμάς; Εμείς δεν την αξίζουμε; Γιατί είμαστε τόσο σκληροί; 

Τα χρόνια περνούν και οι δαίμονες μεγαλώνουν. Παλεύεις. Μόνο εσύ ξέρεις πόσο παλεύεις αλλά δεν είναι αρκετό και πάλι. Έρχονται να σε πάρουν. Ενώ τους λες συνέχεια όχι, αντιστέκεσαι, μπορεί και να τους νικάς καμιά φορά ίσως – προσωρινά βέβαια –  και πάλι δεν μπορείς να ξεφύγεις τελείως από την παρουσία τους.

Το τρομακτικό στην όλη ιστορία είναι η τραγική συνειδητοποίηση πως εσύ τους έφτιαξες. Εσύ τους συντηρείς. Και ίσως να μην καταφέρεις να (τους) σταματήσεις και ποτέ. Έζησες χρόνια και συνεχίζεις μέσα στον τρόμο αυτών των δαιμόνων και τώρα έχουν γίνει ένα με σένα. Η όποια προσπάθεια εξολόθρευσής τους πέφτει στο κενό. Έχεις κουραστεί. Θες απλά να σταματήσει ο χρόνος έστω και για λίγο, για λιγάκι μόνο. Ίσα ίσα να πάρεις μια ανάσα. Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο πως δεν σταματάει ποτέ στην ζωή, και αυτό είναι ο χρόνος. 

«Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου» λένε. Δεν έχουν και άδικο. Αν και προτιμώ την έννοια του μυαλού, των σκέψεων, αλλά αυτό είναι δική μου παραξενιά. 

Συνεχίζεις να παλεύεις και εύχεσαι να την βγάλεις καθαρή και σήμερα. Εύχεσαι να μην σε παρασύρουν εκεί μέσα. Ξέρεις πού. Εκεί που δεν έχεις τολμήσει να πατήσεις ποτέ σου και που τρέμεις πιο πολύ απ’ το οτιδήποτε, στα άδυτα του μυαλού σου. Εκεί που όταν απλά και δειλά επισκέφτηκες, έτρεξες τόσο γρήγορα να φύγεις, που σχεδόν δεν πίστευες μετά πως είχες φύγει. Και αυτό ποτέ μου δεν το κατάλαβα. Πώς γίνεται να φοβόμαστε πιο πολύ απ’ όλα τις σκέψεις μας; Πού έγινε το λάθος και τώρα δεν μπορούμε να μείνουμε μόνοι μας ούτε για ένα λεπτό χωρίς να χτυπούν καμπάνες; Γιατί περί λάθους πρόκειται, δεν εξηγείται αλλιώς… Αρνούμαι να πιστέψω πως έτσι είναι οι άνθρωποι.

Στο τέλος κάποιοι νικάνε, κάποιοι χάνουν. Τους παρασύρουν, βλέπετε, οι δαίμονες και δεν υπάρχει πλέον επιστροφή. Δυστυχώς βλέπετε εκείνοι είναι αδίστακτοι δεν παίζουν. Με τον λίγο χώρο που θα τους δώσεις, τέρμα, σε αποτελείωσαν! Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που κάποιοι γλιτώνουν. Παλεύουν, βλέπετε, έχουν μάθει να το κάνουν για αυτό. Τυχεροί. Μα οι χειρότεροι είναι οι μεσαίοι, οι στάσιμοι, αυτοί που δεν πάνε ούτε μπρος ούτε πίσω. Αυτούς όταν τους βλέπετε πείτε τους καμιά καλή κουβέντα, μπορεί αυτή η κουβέντα να είναι καθοριστική. Μπορεί και όχι, ποιος ξέρει; Αλλά εσείς προσπαθήστε. Κάντε το ακόμη και αν δεν το πιστεύετε, κάντε το. Μόνο έτσι ίσως ένας ακόμη να σωθεί από τους δαίμονες. Μέχρι τότε ας ελπίσουμε πως μια ακόμη μέρα θα περάσει. Μια ακόμη μέρα, βήμα-βήμα.

Μαρία Ρ.

Photography credits: George Dragas

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: