Θυμάσαι την άνοιξη
-δεν την νιώθεις πικρή,
εύθραυστη σαν συμπυκνωμένη σκόνη;
Θα ήθελα σαν σκάφος να συμπιέζομαι ανάμεσα στην τρικυμία,

κάποιο συναίσθημα να με σφίγγει σαν δίνη,
μα απαρνούμε το φως,
γελάω αμήχανα σε ανθρώπους που συναντώ τυχαία στους δρόμους,
και συμπιέζομαι στην πρέσα της απουσίας.
Η φθορά ανεβαίνει σαν ατμός, πάνω από το περίγραμμα του γρασιδιού,
αντιφέγγοντας απ΄την επιφάνεια του σχεδόν ακίνητου ποταμιού,
στις ξέπνοες ανάσες που θολώνουν τα γυαλιά,
προχωρά σαν μυρωδιά καμένου λαδιού,
ανεβαίνει τις σκάλες,
έρπει κάτω από την πόρτα,
με τυλίγει ζεστά στο κρεβάτι,
αντικαθιστά κάτι ζωντανό που ξεχνώ,
που διαφεύγει.
Φεύγω,
κάποιες ώρες θολωμένος φεύγω, κοιτώ
τα σκελετικά περιγράμματα άφυλλων δέντρων,
το φιλικό τσιμέντο,
ή χάνομαι στην νύκτα.

Ορέστης

Photography credits: Mary Jane

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: