Οι στίχοι πέταξαν μακριά,
έγιναν καθρέφτης ικανός
σε μάτια πρόθυμα να δείξει,
λάμψεις ξένων μεγαλείων.

Σαγήνευσαν μυαλά επιρρεπή
σε άλλων τα πρωτεία,
έτσι ποτέ δεν πρόλαβαν
να φτάσουν στο δικό τους βάθρο.
Μα είναι το μελάνι πρόσκαιρο,
οι ποιητές μικροί
την αύρα άλλων ανώνυμων
να κρύψουν στο σκοτάδι.
Το βλέμμα δεν χαμήλωσες
στης εξουσίας το χέρι
το νου σου δεν συγκράτησαν
σε εκβιαστικά κελιά.

Φωνή δεν ξέρω αν ύψωσες
σε όσους τις φιμώνουν
ούτε αν δάκρυα μαρτύρησαν
πόσο σε αδικήσαν.
Τότε δεν ήξερες πως φύσηξες
μέσα μας νέα πίστη,
η ανθρωπιά ότι σώζεται
μέσα σε μια Νεφέλη.

(23/2/2021, ΑΠΘ)

Photography credits: Ανώνυμη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: