Έφυγες πριν ξημερώσει, βιαστική
δεν πρόλαβα ποτέ μου να θαυμάσω
τον ήλιο να χαϊδεύει τις τούφες σου
που χορεύουν με κάθε μου ανάσα.

Ίσως γλίτωσα μνήμες αγέννητες
από την βέβαιη φθορά του χρόνου
και τους χλευασμούς, στίχων ανήμπορων

το πρωινό μαζί σου να ξυπνήσουν.
Μα πάλι γυρνώ πεισματικά εκεί
ανάμεσα σε ξεχασμένα βράδια
ξεδιαλέγω φράσεις μου ανείπωτες
έσβησαν δειλά χωρίς να βρουν κοινό.
Μια μέρα ανατέλλει αλλοτινή,
στολισμένη ορφανές αφιερώσεις
χαμογελά ειρωνικά, φοβάται
μήπως και για χάρη άλλης ξεντυθεί.
Μα κάθε νύχτα εκείνη γελάει,
όσο παράσημα της δίνω ξένα
ραμμένα για μάτια άλλων, ταπεινά
και εγώ ηττημένος πάλι στέκω.
Κάποτε θα σηκωθεί το βράδυ μας,
το ανεκπλήρωτο ν ’απογυμνώσει
μια σπίθα από την φλόγα μέσα μου
παρηγοριά να βρει να ξεθυμάνει.

Photography credits: Panos Kimpou

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: