Θα σε ψάξω.
Μέσα στον καθρέφτη των στιγμών.
Θα σε ψάξω, θα σε βρω.
Να με δεις, να σε δω.

Ο ήλιος έρχεται, κι ο ήλιος φεύγει.
Όπως ερχόμαστε και φεύγουμε κι εμείς.

Και σαν εμάς, όταν έρχεται φέρνει ελπίδα.
Κι όταν φεύγει, σαν εμάς πάλι, φέρνει νοσταλγία.
Ο ήλιος όμως πάντα γυρίζει.
Μου φαίνεται πως μοιάζουμε, κι ας διαφωνούν οι απέξω.
Μοιάζουμε, σαν δύο σταγόνες νερό.
Και οι ζωές μας…κι αυτές μοιάζουν.
Για όποιον ξέρει να κοιτάξει.
Μοιάζουμε κι ας γνωριστήκαμε αργά.
Μοιάζουμε κι ας χωριστήκαμε νωρίς.
Κάποια στιγμή μέτρησα τα καλά και μου βγήκαν λίγα.
Ό,τι άγγιξα μετά είχε μια απόκοσμη παγωνιά.
Αυτή που είχες κι εσύ.
Κι έτσι τα ξαναμέτρησα, και μου βγήκαν λιγότερα.
Κι έτσι το πήρα απόφαση και έσπασα το μέτρο.
Οι στιγμές θολώνουν με το πέρασμα του χρόνου.
Άρα γιατί οι πληγές είναι πιο ορατές από ποτέ στα μάτια μου;
Θα το πάρω για καλό.
Τώρα που η απελπισία φαντάζει μονόδρομος,
θα το πάρω για καλό.
Μέσα στον καθρέφτη των πληγών θα σε ψάξω.
Και θα σε βρω.
Να με δεις, να σε δω.
Να σου πω πόσο ακόμα Σ’ αγαπώ.
Και πως κάπως θα μάθω, αυτό να είναι αρκετό.

Photography credits: Panagiotis Vikatos

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: