Τελικά μπορούμε να ξεφύγουμε από το παρελθόν; Απλά να ξεχάσουμε, απλά να δοθεί ένα τέλος.  Όμως πάντοτε κάποιος μας το θυμίζει πως υπάρχει, έστω και αν είναι το βλέμμα ενός αγνώστου μετά από καιρό, που μπορεί να είναι ο γνωστός ενός παλιού αγαπημένου ή καλύτερα ενός παλιού απωθημένου.

Τι είναι τελικά το απωθημένο; Και αν αυτό το απωθημένο -εν τέλει- το κατακτούσαμε, τότε θα ήταν όπως το φανταζόμασταν ή απλά θα βαριόμασταν μέχρι και να πούμε λίγες λέξεις για αυτό;

Όνειρα στα οποία ζούμε μόνοι μας με την απορία, γιατί τα είδαμε, γιατί το ασυνείδητο μας επέλεξε να μας τα δείξει και γιατί με αυτόν τον τρόπο… Και κάθε φορά που ίσως πάει να δοθεί μία απάντηση, ο Μορφέας μάς κόβει αυτήν την αγκαλιά.

Ποιανού ήταν εκείνο το βλέμμα που τα επανάφερε όλα, προκαλώντας μελαγχολία, προκαλώντας ενοχές, πηγαίνοντας πάλι πίσω στη στιγμή που αν μπορούσες να διορθώσεις ίσως το έκανες γιατί τώρα ξέρεις καλύτερα πως να το διαχειριστείς; Ρωτώ, θα άξιζε; Γιατί είναι μία ερώτηση δύσκολη ως προς την απάντηση. Πάντα απορώντας με ένα «Πώς θα ήταν;» και συχνά μένοντας με ένα μαραμένο λουλούδι, που τότε άνθισε, βρήκε το σταυροδρόμι και επέλεξε το λάθος δρόμο, το οποίο στο ψάξιμο μαράθηκε. Και κρατώντας το λουλούδι με σιγανή φωνή καθισμένος κοντά στη θάλασσα, όπου ο ήλιος πέφτει, η άμμος είναι χρυσή, και το κύμα ακούγεται. Με κάθε πέταλο να κόβεται. «Μ’ αγαπάει;»… Μετά από λίγο: «Δεν μ’ αγαπάει;».

Τελικά, θα μάθουμε ποτέ;

Μίλτος

Photography credits: Μίλτος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: