Με ένα νεύμα κοφτό
στρέφει το συναίσθημα στην ρουλέτα,
και με το μαχαίρι του ευνουχίζει τα περιθώρια.
Εξαφανίζεται ανάμεσα στις όξινες συστάδες από λόγια
μέσα σε μια βαβούρα εθιστική, οικεία,
καταπίνεται εκεί,
όπως μια ανταύγεια στο ξετύλιγμα κύματος.


Για κάποιον λόγο ανεξίτηλο μένει ένα ορφανό χαμόγελο,
στην γωνία το σχήμα της προσμονής παίζει
με τις ασαφείς σκιές.
Με ένα νεύμα κοφτό, σαν αγχόνη,
αποκόβεται ο ειρμός, κείτεται νεκρό μέλος,
μουσκεύει το χώμα με την υγρασία του ιδιότυπου αίματός του.
Ποιός είναι άραγε αυτό το όριο, αυτή η παρεμβατική παρουσία,
που περιμένει πίσω από το επόμενο σύννεφο, πίσω από κάθε σας λέξη
.
Με ποιούς βουβούς μονόλογους εξωστρακίζεται
μια τέτοια, νεφελώδης, κοψιά;
Σε ποιά θέα να παγώσω, να εξευμενίσω τα ρολόγια,
να είμαι σίγουρος, ασυνείδητα,
για την απουσία της, για την δική μου γλυκιά μοναξιά;

Photography credits: George Dragas

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: