Ένα σκοτάδι είχε απλωθεί, έλαμπε όμως ένα φεγγάρι, σαν μπάμπιμπελ, από κείνο που το βλέπεις και γεμίζεις ελπίδα.
Το κοιτούσα ενδελεχώς για να απορροφήσω το μοναδικό του φως, που πολλές φορές ξεχνώ ότι υπάρχει, έχοντας ταυτόχρονα φροντίσει να βάλω το lady writer να παίζει στο υπόβαθρο αυξάνοντας τιμητικά τα ντεσιμπέλ για τη μέγιστη δυνατή παύση της ημέρας μου.


Η εναλλαγή των νοτών, αυτή η γλυκιά επίγευση της μελωδίας, αυτή η τρομερή διαχείριση των χορδών της κιθάρας χτυπούσαν εντόνως το καμπανάκι της αγαλλίασης
Εκεί που στεκόμουν στην πολυθρόνα, σηκώθηκε μόνο του το πνεύμα μου, αυτόβουλα, χωρίς να με ρωτήσει, ανέβηκε στο τρένο που η δυνατή μουσική έφτιαξε για αυτό και ανυπομονούσε να ξεκινήσει το ταξίδι. Γι’ αυτό από το πουθενά, χωρίς να το καταλάβω έκλεισα τις περσίδες των ματιών μου και αφέθηκα στην ευχαρίστηση μου, η οποία κρατιόταν ολοζώντανη
Ένιωσα δύο νοητές αλλιώτικες μεταξύ τους φιγούρες να ξετρυπώνουν από το κεφάλι μου και να βγαίνουν στον έξω κόσμο
Άρχισαν να χορεύουν στο ρυθμό του τραγουδιού, ΜΑΖΙ, δείχνοντας η μία στην άλλη ιδιαίτερες κινήσεις ώστε να συνεργαστούν και να βγει το άψογο ζητούμενο αποτέλεσμα
Έλα όμως που ξαφνικά η μία φιγούρα θυμωμένη επέμενε αυταρχικά να μάθει η άλλη μόνο τα δικά της βήματα, τις δικές της ιδέες…
Εξάπτεται, μέχρι να πούμε κύμινο, η άλλη και αρχίζουν και φωνάζουν μέχρις ότου ανάψουν τα αίματα και σηκώσει η δεύτερη το ανάστημά της για να αποτελειώσει την πρώτη
Είχε αγανακτήσει η έρμη…
Έτσι ξαφνικά η πρώτη εξαφανίστηκε
Η δεύτερη, όμως, συνέχισε το πάρτυ κοιτώντας την πάρτη της μιας και κατάφερε επιτέλους μετά από σημαντικό διάστημα χρόνου να νικήσει
Ήταν λες και κατόρθωσε να ξεφύγει από τον δράκο που περιφρουρούσε το κάστρο της ολημερίς, μη τυχόν και τη δει ο κόσμος
Τότε, ακριβώς τότε, ήταν η στιγμή εκείνη που η φιγούρα του συναισθήματος σφράγισε με απόλυτη σιγουριά την υπεροχή της έναντι στη καταπιεστική φιγούρα της λογικής
Τότε ήταν που υπήρχε πια μόνο εκείνη και η έκφρασή μου μπορούσε να είναι πηγαία, αυθόρμητη, αυθεντική, μονάκριβη…
Τότε ήταν που υπήρξε αυτή η ανάσα ελευθερίας ανάμεσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας και στα αισθήματα που είχα ήδη κατευνάσει για να μη με ενοχλούν
Τότε ήταν που κατάλαβα πως έπρεπε να την αφήνω να κερδίζει συχνότερα και να αψηφά τον δράκο της κι ας πετούσε εκείνος φλόγες
Τότε ήταν που είδα ότι δυστυχώς παραμελούμε τη συναισθηματική μας πλευρά ενδίδοντας στην άνεση του εύκολου μονοπατιού που χάραξε η λογική
Τότε ήταν που ξύπνησα κι ας είχα τους οφθαλμούς μου εκτός υπηρεσίας
Τότε ήταν που διαπίστωσα πως η τέχνη μάλλον είναι η καλύτερή μου φίλη

Χαρά

Photography credits: Despina Niki

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: