Ξενυχτώ με μπλαβιασμένα χείλια
να ξεσκεπάσω μυστικά τις ομιλίες
που μουγγές άφησα την μέρα,
συστοιχίες από λέξεις
για όλες τις γαλάζιες σκέψεις
σαν ακτίδες στις άκρες των ματιών μου.


Τις ξεδιπλώνω αργά,
σαν παλιά αρωματισμένα μαντίλια,
και εκπνέω μια νυχτερινή μελαγχολία
που μυρίζει ξεραμένο γιασεμί.
Το ποτάμι κυλά αργά, ημικοιμισμένο,
πλατύ και βαθύ,
μια μακρόστενη λίμνη με όχθες πράσινες,
μα απόμακρα ψεύτικες.
Τους κήπους δεν αντέχω
που μου μοιάζουν με πλαστικά καρτ-ποστάλ,
εικόνες λίγα μέτρα μακριά μου,
μα για κάποιον λόγο νοερές.
Γιατί μοιάζουν όλα σαν λογική αναπαράσταση
και όχι κάποιο όνειρο θαμπό;
Γιατί δεν λιώνουν μέσα μου,
μπουκιές από καλό φαγητό,
παρά μένουν σαν περιγραφή,
ιστορία για εικονικούς τουρίστες;
Μαζεύω τα στίγματα του εαυτού μου
στα λίγα καρέ που τύφλωνε ο ήλιος
,
σιλουέτες σε πλημμύρα λευκοκίτρινου,
σαν να μαζεύω κάρτες από τελειωμένο παιχνίδι
σε παγκάκι αναμονής.

Photography credits: George Dragas

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: