“Να διαταράξω την τάξη, να συντρίψω το πρωτόκολλο, να ξεστρατίσω από τους προγόνους. Να αλητεύσω στ’ απαγορευμένα, στις αγέρωχες κι επικίνδυνες περιοχές του αβέβαιου. Να έχω το θάρρος να είμαι μόνος…”
~ Νίκος Καζαντζάκης

Όταν ήμασταν μικροί, τον βρίσκαμε αρκετά μπροστά μας στη λογοτεχνία του σχολείου. Δε
μπορώ να πω ότι έδωσα και πολλή σημασία -όπως οι περισσότεροι από εμάς- ίσως γιατί δεν εκτιμάμε αρκετά τη γραφή του σε εκείνη την ηλικία. Αργότερα όμως, βρήκα στα γραπτά του μια προσωπικότητα που αν είχα γνωρίσει, θα με καταλάβαινε ίσως πολύ περισσότερο απ’ ό,τι ίσως και τα σημερινά άτομα της γενιάς μου. Διότι έδειξε με κάθε τρόπο ότι εμείς οι πέντε δέκα δεν είμαστε παλαβοί που αναζητάμε κάτι άλλο, εντελώς καινούριο.

Όταν συμβιβάζεσαι με την αβεβαιότητα, την πάλη χωρίς να προσμένεις οπωσδήποτε την
ανταμοιβή που μας έμαθαν ότι (πρέπει να) έχουμε, όταν ξέρεις ότι για να αλλάξει ο κόσμος πρέπει να βαδίσεις όντως τις περιοχές του αβέβαιου, τότε είναι που έχεις κατακτήσει την πραγματική ελευθερία. Όταν έχεις μάθει ότι τίποτα δε χαρίζεται και το ότι “η ημέρα που θα ξεκουραστούμε από τις μάχες” είναι ένα απατηλό όνειρο, τότε είναι που είσαι βαθιά ελεύθερο πνεύμα.

Ίσως αυτό να είναι μια σκληρή αλήθεια να την αποδεχτούμε, ειδικά αν αισθανόμαστε ότι
περάσαμε πολλά και ότι θα έρθει οπωσδήποτε η δικαίωση, δηλαδή η ώρα να απολαύσουμε
τους καρπούς των κόπων μας. Ακούγεται φοβερά κλισέ, αλλά η ζωή μας είναι μια συνεχής μάχη. Στην οποία όμως επιδιδόμαστε με πανοπλία ο καθένας τα δικά μας ιδανικά, έχοντας αποδεχτεί ότι αυτό που λέμε “ευτυχία” είναι ένα συνεχές ταξίδι του πολεμιστή, με κάποιες στιγμές ανάπαυλας.

Άλλωστε, αν το σκεφτούμε, ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για τις καθημερινές μάχες. Ποιο
ακριβώς θα ήταν το νόημα στη ζωή μας αν δεν είχαμε κάτι καινούργιο να κυνηγήσουμε, μια νέα
περιοχή του αβέβαιου να διασχίσουμε; Θα περνούσαμε τη ζωή μας μέσα σε έναν βάλτο χωρίς καμία ανανέωση από πουθενά, περιμένοντας απλά να τελειώσει. Απλά κανένας μας σχεδόν δεν έχει αποδεχτεί τη φύση μας.

Όμως υπάρχει μια σημαντική διαφορά από τις συμβατικές μάχες που έχουμε στο μυαλό μας:
αυτή τη φορά δεν έχουμε να δώσουμε λόγο σε κανέναν. Αυτός που διεκδικούμε και ο μόνος που θα ξέρει στα αλήθεια ποια είναι η πορεία μας προς το άγνωστο -άρα θα μας κρίνει αναλόγως- είναι ο εαυτός μας. Ο αυστηρότερος κριτής ίσως, αλλά και ο μόνος που θα μας δώσει πραγματικά την ελευθερία μας. Ή και την ευτυχία μας – όπως θέλει ο καθένας να το θέσει. Για μένα, άλλωστε, αυτές οι δύο έννοιες είναι συνώνυμες.

Photography credits: Panos Kimpou

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: