Είναι περίεργο που μ’αρέσει να με κοιτάω στον καθρέφτη όταν κλαίω; Σα να μου δίνει μια
ευχαρίστηση. Όσο με κοιτάζω τόσο πιέζω τον εαυτό μου να κλάψει παραπάνω. Και όταν
σταματήσουν τα δάκρυα, τότε έρχεται η πραγματική απογοήτευση.

Είναι περίεργο που με φαντάζομαι σε σκηνές γεμάτες πόνο και στεναχώρια; Σα να τις
επιθυμώ, αλλά τρέμω στην ιδέα. Μια ακόμη προσπάθεια να αποδείξω στο μυαλό μου πως
ίσως και να ‘μουν δυνατή να αντιμετωπίσω σπαρακτικές καταστάσεις. Με παρηγορεί η
αμεσότητα αυτών των σκέψεων.

Είναι περίεργο που εύχομαι να πάθαινα ένα ατύχημα; Ας μη πονούσα πολύ, μονάχα λίγο,
έτσι για το εφέ. Αναρωτιέμαι απλώς τι θα γινόταν. Ενδεχομένως να είχε πιο ενδιαφέρον η
καθημερινότητα μου, έστω για λίγο.

Photography credits: Mary Zacharaki

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: