Σπρώχνω στο περιθώριο
δεκάδες μικρά πράγματα,
πέτρες περιττές που περιστοιχίζουν το χωράφι,
ένα μυαλό που οργώνω με ό,τι μένει,
λάσπη από τεχνητά καθαρό χώμα.

Δεκάδες ανάγκες σιωπηλές με κοιτούν
με σκούρα, μυστηριώδη μάτια,
κρυμμένοι οφθαλμοί στα βάτα των ορίων,
αγκάθια από «αν», ξεραμένα χόρτα από «όχι»
και πεταμένα κλαδιά από «δεν πρόλαβα».

Και το μυαλό μου μένει στρωτό,
απέριττα απλοποιημένο, ένα μακρύ άδειο πεδίο,
σκαμμένο με γεωμετρίες ευθειών
και παροντικά άχρηστων σχεδιασμάτων.
Μέχρι να’ ρθει η άνοιξη να φυτρώσουν τα ζιζάνια,
παραμένω κενός
ορισμένος από όσα πέταξα στα περιθώρια μου,
ένα αρνητικό αποτύπωμα, μια υπόνοια
κάτι που κάποιος εμμέσως αναγνωρίζει.

Photography credits: Despina Niki

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: