Ξύπνησες, ίσως απότομα. Κυριολεκτικά μα και μεταφορικά ταυτόχρονα. Μόνη σου σκέφτεσαι ποιοι σε πλήγωσαν και πρέπει να φύγουν, ποιοι σε νοιάζονται ειλικρινά κι ενώ τους θες σε όλα κοντά σου, δίπλα σου, μαζί σου, δεν ξέρεις αν το δείχνεις σωστά ή στην τελική αν το αξίζεις. Ποιοι προσπαθούν να διορθώσουν τα λάθη τους μα ο τοίχος που έχεις χτίσει γύρω σου είναι τόσο ψηλός και τόσο γερά χτισμένος που δύσκολα κάποιος θα τον γκρεμίσει.

Γκρεμίζεται, μα θέλει σκληρή δουλειά και κόπο να ανακτηθεί η χαμένη εμπιστοσύνη και ασφάλεια, πιο πολύ απ’ το να τα κερδίσουν ίσως καινούργιοι άνθρωποι.. Μα γιατί μας πληγώνουν τελικά; Κάποιοι θα πουν ότι είσαι υπερευαίσθητη και πληγώνεσαι εύκολα. Άλλος θα σου πει ότι έμπλεκες πάντα ή σχεδόν πάντα με προβληματικά άτομα και καταστάσεις. Ή ίσως ότι εσύ είχες μια αδυναμία να επικοινωνήσεις κάποια πράγματα και αυτό σε καθιστά ανεπαρκή και μη βιώσιμη με οποιοδήποτε ανθρώπινο ον.

Μια άλλη αντίληψη, κυρίως αυτών που σε πλήγωσαν: Ότι είσαι μια μαλακισμένη κομπλεξική που έχει καεί από τα ψυχοφάρμακα και βλέπει έργα. Μμμμμ, βολικό ε; Εύκολη λύση… Καθένα από αυτά είναι σκόρπιες σκέψεις στο κεφάλι σου και στα κεφάλια τους. Αυτών που σε νοιάζονται, αυτών που απλά δεν έχουν με τι να «παίξουν» αυτόν τον καιρό και κάνουν το χαβά τους με τα συναισθήματα των ανθρώπων, αυτών που τους αρέσει να παίζουν με το μυαλό σου και να τρέχεις μετά πίσω τους σα σκυλάκι παρακαλώντας τους για λίγα ψίχουλα αγάπης. Αυτών που άθελά τους έκαναν τη ζημιά και χρόνια μετά με κάθε καλή διάθεση θέλουν να τη διορθώσουν με κάθε κόστος, ξέροντας πόσο δύσκολο είναι αυτό. Ίσως κι άλλες κατηγορίες ανθρώπων, μα τι σημασία έχει; Εσύ κρατάς πια αυτούς που πραγματικά νοιάζονται, χωρίς να θέλουν κάτι να κερδίσουν από σένα, αυτούς που κουράστηκαν για να κερδίσουν την διαλυμένη εμπιστοσύνη σου και να επουλώσουν τα τραύματα σου από τις παραπάνω τοξικές κατηγορίες ανθρώπων/καταστάσεων.

Χμ, τώρα που το σκέφτομαι και αυτοί ίσως κάτι θέλουν να κερδίσουν αλλά δεν το λες και κακό, ένα σου χαμόγελο, μια σφιχτή αγκαλιά, το να σε αγγίζουν και να μην τρομάζεις, να μην κρατάς πια άμυνες, να μην είσαι πια επιθετική από το φόβο σου μην ζήσεις ξανά τα ίδια σε επανάληψη! Αυτούς μόνο να κρατάς δίπλα σου.

Σκόρπιες σκέψεις πάλι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, μεταξύ καναπέ και κρεβατιού, με τη βρύση του μπάνιου να στάζει και να μην έχεις ενέργεια ν’ ασχοληθείς κι ας σου τρυπάει τα αυτιά ο ήχος. Μέσα σε λίγες ώρες έχει αλλάξει αυτή η ρημάδα η διάθεσή σου τόσες φορές που το κεφάλι σου πάει να σπάσει και πάλι ξημέρωσε και δεν έκλεισες μάτι. Σκέψεις… σκέψεις… σκέψεις… Μα, αφού το συμπέρασμα είναι κάτι καλό, εσύ τώρα τι σκας; Ιδέα δεν έχω, ιδέα δεν έχεις, ιδέα δεν έχει, ιδέα δεν έχουν…

Photography credits: Marina Lazari

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: