Μπορεί να ουρλιάζεις, μα δεν σε ακούω,
δεν θέλω να ακούσω.
Μπορεί να διαλύομαι σταδιακά,
σαν να φτιάχτηκα από σκόνη,
μα και πάλι δεν θα κουνηθώ.

Η βροχή με παγώνει με κάθε στάλα,
τα λεπτά ρυάκια της αιμορραγούν στο μέτωπό μου,
μα ελπίζω στην στιγμή που θα με σβήσουν.
Θα σκάβω την γη για τους στριγγούς εκείνους ήχους,
δεν θα σταματήσω μέχρι να ξοδέψω
και το τελευταίο κόκκαλο σαν φτυάρι,
και μετά θα σηκωθώ,
με το πιο άδειο βλέμμα να εμπνεύσω την λάσπη,
ολόγυρα που γυαλίζει στο πηγάδι,
λάσπη ξερού χώματος και αίματός μου.

Photography credits: Jenny Zampeli

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: