1)Από το ειδικό στο γενικό ή το αντίθετο; Τι σημασία έχει; Πάλι αύριο στης έξι και μισή δουλεύω και η πλάτη μου πονάει. Βλέπεις, η οικοδομή δεν είναι καναπές, δεν σου δίνει λεφτά αν δεν βγάλεις αίμα. Ακόμα το πόδι μου πονάει απ’ όταν έπεσα από τη σκαλωσιά, αλλά η δουλειά δουλειά. Η μάνα μου πεινάει και η μικρή έχει φροντιστήρια.

Η τράπεζα με απειλεί αλλά ποσώς που με ενδιαφέρει, πλέον το συνήθισα, από μωρό που ‘μουν μας ενοχλούσαν. Τα δύο χιλιάρικα του πατέρα μου κάθε τρίμηνο το νοίκι μας πληρώνει, μόνο αυτό έχουμε από αυτόν. Η Αμερική είναι μακριά και έφτιαξε νέα οικογένεια. Άστον, εγώ είμαι εδώ. Είκοσι ευρώ για οκτώ ώρες σκληρής δουλειάς. Δεν πειράζει, έτσι θα μεγαλώσω τη μικρή, έτσι θα χτίσω το σπίτι της, έτσι θα κάνω τη μάνα μου περήφανη, αλλά ως πότε;

2) Ώρα να πάω στο κλαμπ. Πάλι θα είναι εκεί ο παρακμιακός κόσμος που με βλέπει σαν κομμάτι κρέας. Κάθε χορός που κάνω, μου βγάζει κάποια λεφτά. Αχ, ας κάνω πάνω από τρεις σήμερα, δεν αντέχω να δώσω στον μικρό πάλι μακαρόνια, τα σιχάθηκε και δίκιο έχει. Τι λες να κάνουν οι δικοί μου στην πατρίδα; Ποτέ δεν θα μάθω αφού με διώξανε τις προάλλες, μόνο ένα τηλέφωνο για τον μικρό παίρνουν πότε πότε. Μου λυπεί να έχω τον έλεγχο του εαυτού μου, δεν αντέχω άλλο τους βρωμερούς ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν ότι έχω αισθήματα. Πραγματικά, τους σιχάθηκα. Άλλον έναν χρόνο θα κάτσω στο κλαμπ, μάζεψα κάποια λεφτά θα πάω να γίνω καθαρίστρια δεν πάει άλλο, σε λίγο θα καταλάβει ο μικρός τι γίνεται και δεν θέλω, πρέπει να σταματήσω και τα ναρκωτικά και δεν μπορώ. Ας πιώ ένα ουίσκι… ένα ακόμα… άλλο ένα… άλλο ένα… αλλά ως πότε; Ελπίζω πλέον να είναι σαφές ότι η ανεμελιά είναι σημάδι βόλεψης.

Έδωσα δύο παραδείγματα για να καταλάβεις ότι τίποτα δεν είναι αστείο, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Ο ταξικός πόλεμος είναι υπαρκτός και σαφής. Οι μεγαλύτεροι εχθροί των φτωχών είναι οι κακόβουλοι (ημι-)πλούσιοι με αέρα φτωχού και στυλ πλούσιου, γιατί αυτοί θα φαν’ το βράδυ το δικό σου φαγητό, θα σε ρουφιανέψουν για μία θέση στο δημόσιο, θα σφετεριστούν ιδεολογίες και καταστάσεις… Μόνο οι αυθεντικοί άνθρωποι (ανεξαρτήτως της οικονομικής τους δυνατότητας) είναι αυτοί που ξέρουν ποια είναι η θέση τους και παλεύουν πρώτα για το εμείς και μετά για το εγώ (σε κοινωνικό επίπεδο).

Σημασία δεν έχουν τα λεφτά αλλά οι πράξεις, αν είσαι ανέμελος και δεν κοιτάς τον δίπλα σου σου έχω άσχημα νέα. Για ‘σένα μιλάω, εσύ είσαι ο εχθρός των φτωχών και η μαριονέτα των κακόβουλων πλούσιων. Κάνε τη ζωή σου, κάνε τα ταξίδια σου, κάνε ό,τι μπορείς, μαζί σου, αλλά σεβασμός σε αυτούς που έχουν θέματα βιοπορισμού, γιατί σε ανεχόμαστε, ναι, αλλά ως πότε;

Photography credits: Jenni Zampeli

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: