Χειμώνας βαρύς
ήρθε, με την άφιξη
της ανάμνησης.

Δροσοσταλίδα
αν στάζει παρελθόντος,
γεύση σαν αίμα.

Ατόφιος χρυσός
η αφοσίωσή μας
σ’ όσους χαθήκαν’
.

Η μνήμη ποτέ
δε διαγράφει εκείνα
που τη συμφέρουν.

Ποθώ το τώρα,
λες κι ειν’ η τελευταία
μέρα που ζούμε.

Πατώ στα πόδια
κι εισπνέω το παρόν μου.
Δεν το χορταίνω.

Αλατισμένες
εύχομαι να ‘ναι όλες
σου οι περιπέτειες.

Απόχη πήρα,
μπας και πιάσω ποτέ μου
την ευτυχία.

Δε θέλω άλλη
για ζωή δυστυχίας
ευχή να πάρω.

Και ποιος δε θέλει
να μάθει το μέλλον του;
Μόνο ο σοφός.

=

Photography credits: Kerasia Mp

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: