Μέρες δύσκολες.
Ξυπνώ με αψυχολόγητη μουντίλα και πίνω τον μισοτελειωμένο καφέ από χθες το βράδυ.
Το μισοτελειωμένο μου τσιγάρο με κοιτάει, μου λέει ότι όλα θα περάσουν αν το αφήσω να ακουμπήσει τα χείλη μου.
Έχω διάβασμα, μα το βλέπω και ανακατεύομαι. Μισοτελειωμένες σκέψεις, μισοσκισμένες παρτιτούρες χυμένες στο πάτωμα, στο κρεβάτι, στο γραφείο.

Ανοίγω το ψυγείο και δεν με ελκύει τίποτα, να θυμηθώ να βάλω μπύρα στην κατάψυξη.
Τα ρούχα μου βρίσκονται διάσπαρτα στο σπίτι και δε μ’ ενοχλεί. Χωράω στο χάος που νιώθω.
Ξαπλώνω μπας και περάσει λιγότερο ανώδυνα η ώρα, αλλά τότε χτυπούν τα best of : επιλογών που κατέληξαν σε πανωλεθρία, χρημάτων που πέταξα,
ανθρώπων που αγάπησα και έδιωξα.
Σιγά σιγά έρχεται ο παγετώνας, αυτός που σβήνει φωτιές και ηφαίστεια, αυτός που μου παν να αποφύγω. Κάθε ίχνος φλόγας έχει σβήσει μέσα μου και το σώμα μου κρυώνει, ασπρίζει. Παλεύω με σπίρτα και πέτρες μπας και ζεσταθώ, και ξαφνικά σπάει ο πάγος και πέφτω στο νερό. Κοιτάζω από χαμηλά τον κόσμο, μέσα από νερό φαντάζει πιο γαλήνιος. Δεν ακούω τίποτα ούτε τη φωνή μου.

Το φως έσβησε και δεν το πρόλαβα. Ίσως αύριο τα καταφέρω.

Photography credits: EL

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: