Μια διάχυτη μυρωδιά χλωροξυλενόλης παραμένει,
άρωμα παχύ που αποπνέουν
οι επιφάνειες, τα χέρια μου.

Με πονά όλο μου το σώμα
και κρατιέμαι
από αυτό το ιδιότροπο άρωμα
σαν να το παίρνω για σημάδι
πως έχω καθαρή ψυχή
.
Μα οι ταινίες που με σφίγγουν,
θυμίζουν συστηματικά
πως η ελευθερία που αποζητώ,
στο βράδυ, στο ωχρό φως
καθώς διαβάζω τις σκιές,
επαρκώς δεν αποτυπώνεται
σε αυτό το σχεδόν βρωμερά αντισηπτικό
χημικό.
Για αυτό κοιτώ, μήπως βρω,
κάποιο νόημα στις τσαλακώσεις του παπλώματος.

Photography credits: Panos Kimpoy

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: