Σκέφτομαι πολλές φορές τι μας κάνει ανθρώπους. Θέλω να πω… Τι είναι η ζωή; Τι θεωρείται ο άνθρωπος; Και δεν το εννοώ με τη βιολογική σημασία. Ποια είναι η έννοια τους, η σημασία τους; Πώς ήταν ο άνθρωπος παλιά και γιατί έγινε έτσι; Πήγε κάτι λάθος στην πορεία της εξέλιξης; Ποιο είναι το νόημα τελικά της ζωής, της καθημερινότητας; 

Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η συνειδητοποίησή μας για το τι τελικά είμαστε; Είμαστε; Για ποιο λόγο είμαστε σε αυτόν το βράχο και πόσο μικροί ή μεγάλοι είμαστε ή θεωρούμαστε; Και τελικά έχει κανένα νόημα να ψάχνουμε να βρούμε τις απαντήσεις σε ερωτήσεις που ίσως ενδογενώς δεν έχουνε καμία απάντηση;

Τελικά ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς ερωτήσεις, να ζήσει χωρίς το άγνωστο; Μήπως είμαστε διαβολικά φτιαγμένοι για να μείνουμε στην άγνοια; Ίσως άμα ξέραμε πολλά περισσότερα πράγματα που επιζητούμε να μάθουμε και προσπαθούμε με όλο μας το είναι να τα ανακαλύψουμε αυτό τελικά να μας τρόμαζε, να τρέμαμε στην θέα της ζωής.

Τι κάνουμε μόνοι μας πάνω σε ένα βράχο, χωρίς καμία ελπίδα, τρώγοντας ο ένας τον άλλον, προσπαθώντας μάταια να θέσουμε κανόνες, όρια, στεγανά, μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά; Γιατί έχουμε ανάγκη να μπούμε σε ένα «κουτί», να ανήκουμε κάπου; Γιατί έχουμε ανάγκη να προσβάλουμε ο ένας τον άλλον; Γιατί καταντήσαμε έτσι;

 Ίσως τελικά το μόνο νόημα να είναι το άγνωστο. Ίσως το «ένα ξέρω ότι τίποτα δεν ξέρω» να έχει μεγαλύτερη σημασία από όσο θα περίμενε κανείς. Από την άλλη, είμαστε τυχεροί μέσα στην ατυχία μας (είμαστε όντως;). Μπορεί να είμαστε ο καθένας μόνος του στον βράχο αλλά συγχρόνως είμαστε μαζί. Μαζί και μόνοι. 

Γιατί αποζητά ο άνθρωπος τόσο πολύ τη συντροφιά ενός άλλου ανθρώπου; Γιατί χωρίς αυτή είναι στην ουσία νεκρός; Κατάφερε, άραγε, κάποιος άνθρωπος στην ιστορία να ζήσει τελείως μόνος του; Κι αν όντως υπήρξε, είχε νόημα; Μήπως η συλλογικότητα δίνει έναν ακόμη λόγο να προχωράμε, να ξυπνάμε την επόμενη μέρα για να δούμε αυτούς που αγαπάμε; Γιατί έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη να ανήκουμε κάπου; 

Τσακωνόμαστε μεταξύ μας ενώ στην κυριολεξία είμαστε απειροελάχιστα όντα σε μία διατασσόμενη άβυσσο. Δεν ξέρω αν πότε ο άνθρωπος μπορέσει να καταλάβει πόσο λίγος είναι, αν μπορέσει ποτέ να βγει έξω από το εγώ του και να κοιτάξει πιο μακρινά. Δεν ξέρω αν έχει και τη δυνατότητα να το κάνει στην τελική.

Πόσο όμως θα αντέξει η ανθρωπότητα ακόμη; Για ποιο λόγο δημιουργήθηκε; Υπάρχει λόγος ή τελικά το νόημα από μόνο του είναι δημιούργημα του ανθρώπου γιατί δεν μπορούσε να αντέξει το γεγονός ότι ίσως να ήταν ένα λάθος, ένα τυχαίο γεγονός. Ίσως να μην μπορεί να αντέξει την αβεβαιότητα. Ίσως να μην μπορεί να αντέξει πως απλά υπάρχει και δεν υπάρχει τίποτα πέρα από αυτό.

Μαρία Ρ.

Photography credits: Kerasia Mp

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: