Τα μαλλιά έγιναν κόμπος γύρω απ’ το λαιμό μου και με πνίγουν
Ίσως δε θέλω να δω ξανά τα μάτια σου
Πετάνε σπίθες και καίνε την ύπαρξή μου αργά και βασανιστικά

Ένας μήνας πέρασε από τότε
Τότε που η φωνή σου βασάνισε τελευταία φορά τ’ αυτιά και το μυαλό μου
Μείνε εκεί
Μακριά

Φαντάζομαι τα χέρια σου να χαϊδεύουν το ταλαιπωρημένο μου πρόσωπο
Αλλά μια φορά σεβάσου με και μείνε εκεί
Μακριά
Πολύ μακριά

Τελευταίο ποτό, τελευταίο τσιγάρο, σε λίγο ξημερώνει
Τώρα πια μόνο αληθινοί άνθρωποι, αληθινές αγκαλιές
Μόνο άνθρωποι που θέλουν ν’ αγαπούν και ν’ αγαπιούνται
Δε χώρας εδώ


Ήθελα τόσο να φιλήσω τα χείλη σου
Δεν έμαθες ποτέ σου ν’ αγαπάς κ ν’ αγαπιέσαι
Μείνε μακριά
Δε χώρας στον κόσμο μου
Δεν υπάρχω

Είμαι εδώ για λίγους, λίγους μόνο στον αριθμό
Για όλους εκείνους που δε φοβούνται να τους αγαπήσουν

Photography credits: George Dragas

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: